პროზა

ადამიანი ინდივიდია, იგი თავის პერსონალურ დამოკიდებულებებს ყოველთვის ავლენს განსაზღვრულ დროსა და სივრცეში, ეს განგვარჩევს ერთს მეორესგნ, მაგრამ საზოგადოებები რომლებიცამ

- რამდენიმე თვის წინათ, ერთ შაბათ საღამოს, კორპორატიული წვეულების ბოლოს, უცნაური რამ დამემართა. ან, იქნებ, არც ისე უცნაური... თავად განსაჯეთ. ვეცდები ყველაფერი თანმიმდევრულად გავიხსენო... - დიახ.

მე ფრედ ჰევინგსტონი ვარ, ჰარვარდის უნივერსიტეტის პროფესორი, ყოველმხრივ წარმატებული ახალგაზრდა კაცი. ჩემზე ბევრს საუბრობენ სამეცნიერო წრეებში, როგორც საინტერესო ხედვისა და უახლესი მეთოდოლოგიების მატარე

ოთუთუნეს წმინდა სასაფლაოზე არცთუ დიდი ხნის წინათ კიდევ ერთი ბორცვი გაჩნდა. მის ქვეშ ანანას, როგორც შემდგომ სრულიად შემთხვევით გახმაურდა, უთავო ანუ თავმოკვეთილმა ნეშტმა განისვენა. გარდაცვლილს

ტყით გარშემორტყმულ მწვანე მდელოზე მდგარი ახლადაშენებული მწვანე სახლი ივლისის დასაწყისში ახმაურდა. ზაფხულის გასატარებლად ქალაქიდან ჩამოსულმა ადამიანებმა კიდევ უფრო გამოაცოცხლეს ისედაც ცოცხალი გარემო

ასეთი ჩვეულება ჰქონდა: ჯერ საბეჭდ მანქანაზე წერდა და შემდეგ გადაჰქონდა ტექ-მასალის სახით. ის ას სამოცდახუთი ლარი, რაც მის უწინდელ პატრონს გადაუხადა, რომელსაც მხოლოდ დეკორაციის მიზნით ედო თაროზე,

- ვაშაა! - ხელი ხელს შემოჰკრა ტერეზამ. ჭოგრიტი მკლავებს შორის გაუსხლტა, ხმაურით დაეცა ფილაქანს და დაიმსხვრა. - რრა მმოხდა ტტ ტერეზა? - ზურგს უკან აესვეტა გოგოს მოახლე ქალი. - კაცი მოდის, კაცი! -

დადგა მაისი და ბუნებამ მთელი თავისი მშვენიერება სრულყოფილად გამოამზეურა. კორპუსების ტყვეობაში მოქცეული, ქალაქის გარეუბნის ციცქნა ბაღი მწვანედ ხასხასებდა. ზოგიერთ ხეს ყვავილობა ჯერ კიდევ არ

ფილარმონიის წინ ვზივარ, ხის ძელსკამზე. ფიქრებში და მარტოობაში ჩაძირული... ყურებს ხმაურით ასკდება წვიმიან ასფალტზე მანქანების ბორბლების შხუილის ხმა, მიშხუილობენ, წვიმის წვეთებს აქეთ-იქით აშხეფებენ და

ვიდრე ომზე წიგნის წერას დავიწყებდი, თურქეთი-სირიის საზღვარზე ჩავედი და კილისისა და ნიზიპის ორ დიდ ბანაკში შევედი. ომიდან გამოქცეულ და ბანაკებში თავშეფარებულ სირიელ ლტოლვილებს ვხვდებოდი, ვუსმენდი, მათ

გულივითაა საათი, შეუსვენებლივ მუშაობს. ითვლის წამებს, წუთებს, თუ გაჩერდა... ფუი ეშმაკს!.. გაჩერებული გული სიკვდილია. მეშინია სიკვდილის. სიჭაბუკეში ამაზე ფიქრი სასაცილოდ მეჩვენებოდა, ვერ ვგრძნობდი, არ

მარინის მეგობარი ბიჭი პუერტო რიკოშია. მარინი მის წერილებს გვაჩვენებს ხოლმე და და პირობას გვართმევს, არავის ვუთხრათ იმის შესახებ, რომ როგორც კი მარინი პუერტო რიკოში დაბრუნდება, ისინი მაშინვე

უსასრულობა ამ უსაზღვრო და მრავალფეროვანი სამყაროს პატარა კუთხეში თავს იჩენს ერთი შეხედვით პატარა, მოციმციმე და მიმზიდველი წერტილი. მთელ კონცენტრაციას მასზე ვამყარებ ისე, რომ მის გარდა სხვას ვერაფერს

მინდოდა, თან როგორ, ბებიაჩემი საუკუნეს გატოლებოდა... ზაფხული იდგა. მერცხლები ბარტყებს აფრთიანებდნენ. შუაღამისას, აივანზე ვიჯექი, თან მერცხლების ბუდეს ავყურებდი, რომელშიც ოთხი შებუმბლული მოჭიკჭიკე

გამოკვირტულან ბროწეულები, ვით სიქალწულის ნაზი კვირტები, მე ახლა, კარგო, ისე მჭირდები, როგორც მის ყვავილს მზისა სხივები, გამთენიისას დაკოცნილები ვნებიან ჟინით. წვიმისა ფარდა ჩამოეშვა მრუმე ზეციდან,