ადამიანური სრულყოფილება მხოლოდ შინაგანი მთლიანობითი ენერგიით შეიგრძნობა, როცა აზრსა და სიტყვას შორის სრული ჰარმონიზაციის სახებით წარმოდგინდება კავშირი, მიღებულობა, თვითკმარობის გნოსეოლოგიური
საგანთა თვისობრივ მახასიათებელზე როცა ვსაუბრობთ, აუცილებელი არ არის, გავითვალისწინოთ მათი იდეური დანიშნულება და საკაცობრიო ისტორიაში გამოაშკარავებული, ერთის შეხედვით ნორმისეული, მსაზღვრელობითი
ბერძნებს არსებობა მითოსად, ანუ,მარადიულ ამბავად“ წარმოუდგებოდათ; ისეთ რამედ, რაც ერთხელ, ოდესღაც მოხდა და მას მერე დაუსრულებლად მეორდება. დაახლოებით ისე, როგორც მზიან ამინდში საგანი მეორდება თავის
ჩემო სამშობლოვ, ვიდრე წარსულს შეგადარებდე, შენ, ოქროსწამებ მოხატულო, დღეთა ქმნილებავ, მანამდე მანძილს ვეფერები შენს და მთვარემდე, რომ საალერსომ საკაშკაშოდ მოსვლა ინება. მსურს,ყველა ფერდში ნაბიჯ-ნაბიჯ
ერთხელაც შევძელი და ძალიან დავიძახე საკუთარი სახელი. მგონი ხმა ისე გადაიხარა, შეუხუნდა ჰაერს აჩქარებული ბგერებით მიკროტალღური ხასიათი. დიდი გმირობაა, დახუჭვით გაცვეთილი თვალებიდან რამის გამოდენას
მინდა, ნუგეში ვიყო, ხელი ჩაგკიდო მყარად. იმედად გვერდით გედგე, ჭირში და ლხინში მარად. განუგეშებდე სიტყვით, მხარს გიმშვენებდე მინდა, მზე გვიცქეროდეს ციდან, გაგვითბოს გული ციდა. მინდა ნუგეში ვიყო
გიორგის ჯერ კიდევ დაწყებით კლასებში ყველა თანაკლასელი ხუთოსანი გოგო შეუყვარდა. ამასთან ერთად, სრულიად უნაშთოდ დნებოდა კლასის დამრიგებლის ერთი წლით უმცროს შვილზე – ფაინაზე; თანატოლი უმცროსი
უფლის ციხესთან დგას ნანგრევები ცისგან მიწაზე ნასახსოვარი. ყაყაჩოებად ლივლივებს ველი, შენს თავს მახსენებს აქ ხეივანი. მრავალ წლის მერეც გაზაფხულია, ირგვლივ გამქრალა წარსულის კვალი. სულში სიტკბოც კი
ვნებააშლილი ქარები ფოთლებს ურხევენ ტირიფებს, ეკალი შემოხვევია ჩემს მიტოვებულ ბილიკებს. ფოთოლთ შრიალი, ჩურჩულით არღვევს იქაურ სიმშვიდეს. სიზმარში ვცდილობ გზის პოვნას, ტაძართან როგორ მივიდე. ჩემი კუთხე
ვერ აგამღერე, ვერ ჩაგაცვი ატმის ყვავილი, ვეღარც მოგარგე სიყვარულით ნაქარგი ფარჩა, არ მომიფრთხილდი, ვერ მიცანი, რომ ვარ ნამდვილი და გრძნობა ჩემი გადააგდე, აღარსად დარჩა... ბედი ტრიალებს დაბადება -
ამ გვირაბს იქით, ვირტუალური დროისა და სივრცის ქვეყანაში, სადაც ცხოვრება გარუტინულდა, ერთმანეთს ისე შეეზარდნენ და დაემსგავსნენ რეალობა და ირეალობა, როგორც თანაბრად გაკრეჭილი ჩაის ბუჩქები, როგორც
შემოვა იგი და შემოათევს... იქნება ღამე, როგორც შუადღე. გამოანათებს მთვარეც მზესავით, თითქოს კვლავ აღდგა ცის ნათესავი და უფლის ბაგით ბრწყინავს ლაზარე. შეწყვიტეს დებმაც მოთქმა და ზარი, თითქოს გამრთელდა
გადაგიშლი ამ გულს ჩემო, ფიანდაზად, თუ მეღირსა სამშობლოში დაბრუნება, თბილ უბეში ჩამაყარე ვარსკვლავები, დღე და ღამე დამიგულე კარუგდებლად. ბილიკ-ბილიკ ავყვეთ ფერდობს ჯერაც უვალს, ვკრიფოთ გზა-გზა მზის
სიზმარში მსტუმრობ ისევ ისეთი, როგორც იყავი დიდი ხნის წინათ. ისევ ისეთი შუშპარა ცელქი, როგორც დაგტოვე კაკლის ხის ძირას. მოგელოდი და შენ მოარღვევდი ყანას, ყვავილის კონებით ხელში. ჯეჯილს არღვევდი, ისეთი
სულში ჩამხედე, სანამ კიდევ შეძლებ წაკითხვას, სანამ ჯერ კიდევ ამჩნევია შენი სახელი, ვფიცავ მაღლა მზეს, დაბლა კიდევ ჩვენს დედამიწას, შევძლებ დაგიცვა, ვერვინ გახლოს მზაკვარი ხელი. ყურს ნუ დაუგდებ შურით
თაბორის მთაზე მაცხოვარმა ფერი იცვალა და ბოროტება წუთიერად გარდაიცვალა. ჩვენ კი,მოკვდავნი, კვლავ დავეძებთ ბოროტის მარცვალს, არ გვინდა უფალს დავუჯეროთ, მის სიბრძნეს ნაცადს. გარდაიცვალე ბოროტების შავო
ღრუბლები ჰგვანან ალბატროსებს, როცა ქარია, მტკივან მუხლებზე დაიკრავენ ფოლგის ნაგლეჯებს, ჩვენმა ფიქრებმა გადაკვეთეს დღეს ერთმანეთი, ჩვენმა ფიქრებმა სამშობლოზე ლექსი დასჭექეს. ცა ჩამოიღეს ექოებით, მიწა
ჩემი ასაკის კაცს ავტობიოგრაფიას აღარ თხოვენ. ნაცნობებმა იციან ვინ იყო და რა უკეთებია. უცნობებს არ აინტერესებს.ჩემი ხნის კაცს აღარსად ეძახიან და აწინაურებენ, პირიქით, ერთი სული აქვთ ჩამოაქვეითონ,
გული როცა სიყვარულით შემომიტევს და ჩიტივით მოაწყდება ფანჯრის რაფას. მონატრება, ჩემი ქვეყნის საზღვრებს უტევს და სურვილიც მისკენ წასვლის დღეებს ღაფავს. ყოველი დღე დაბრუნების ფიქრით გამყავს, გულში
არ წაიკითხო ჩემი ტექსტი დეკლამაციით და ეს იცოდე, არ მორჩება ლექსი გრაციით! ვიცი, მოელი სიტყვათწყობას პალინდორმით, განა გეკუთვნის?! ვინ გაგიშლის სუფრას ღომით. ბოჰემური პაემანი არ წაიკითხო ჩემი