პოეზია

ეს ტესტის ტექსტია გრძელი, სავარაუდოდ Georgian keywords-ის ავტომატური გენერაციისთვის. ფილოსოფია და პოეზია ხშირად ერთმანეთს ეხმიანება ლიტერატურაში. ფილოსოფია, პოეზია, ლიტერატურა, ავტომატური, გენერაცია,...

მან მოასვენა, თვითონ მკვლელმა მოასვენა გიგა მისივე ცხენით – გიგას ცხენით – მოასვენა, აღდგომა დღე იყო, პირქუში... სტადიონზე დაასვენა, თავთან დაუჯდა, თოფიც იქვე ედო, გამოცვივდნენ – გამოვარდნენ –

ვფიქრობ ხოლმე შენზე ძილის წინ, ჩუმად, თითქოს ამის უფლება არ მქონდეს, შემდეგ ვფიქრობ ცაზე და გვირილებზე, შემდეგ ისევ შენზე ფიქრები უბრუნდებიან გონებას და ისევ ვცდილობ ჩუმად ვიფიქრო ჩვენზე, თითქოს

ვერც კი შენიშნავ, რომ მე გავქრი და აღარა ვარ კვლავ გააგრძელებ საკუთარ გზას, როგორც გჩვევია,ვერც კი შენიშნავ, რომ მე გავქრი და აღარა ვარ,გაჩერდა ლიფტი, ჩემ სართულზე მეტჯერ არ ავა,ირგვლივ რომ ყრია,

აპრილის წვიმებით გალუმპული ბათუმი და მისიმტირალი ცა ქვემოთდარჩა. ქედა გავიარეთ. ხათუნა ბებიას სოფელშიავდივართ. ბოსელშიდაბმული მოზვრის თბილისუნთქვა; საქათმეში ქათმებისკრიახი; შეთვალული ბლი

საბანი სუსხში ნაბანი კანკალებს წვიმადა ცრემლებს ბაღის ტოტებში აბამს,მაგრამ იცოდე, როდესაც გცივა,ვიღაც გაფარებს უხილავ საბანს. გაფარებს, თბილი ძაფებით ნაქსოვს,რათა ყინვებმა არ მოგაკითხონ...ვიღაცას

,რასა იქმ, ცეტო! - ეს ხმა არის დიდედაჩემის, მოუსვენარი გოგოობიდან ჩემი მდევარი. -რასა ვიქმ?! ვხარბობ. მე დავიჩემე აღმართები, ვარდნილები, ეს საიდუმლო ღრმულები და ეს მწვერვალები და ეს ჩქოლნარი და ეს

შენ უსარგებლო ხელები გაქვს, უმისამართო წერილებს წერ... არ იციან შენმა ხელებმა ნამდვილი საქმე, შენს წერილებს კი ადრესატი არასოდეს ჰყავთ. ხელში მხოლოდ საკუთარი ოცნებები შემოგრჩა, ახალშედედებულ

მე ენკენისთვეს ნაბოლარა შვილად გავუჩნდი, როცა სხივები მზემ ფოთლებზე გადმოაფინა, ეს სითბო მომდევს დაბადებით თანდაყოლილი, და ოღონდ შემრჩეს, არაფერი მეტი არ მინდა. მე ენკენისთვეს ნაბოლარა შვილად

ამ წუთს ისე ვარ, ცრემლით მრეცხეს თითქოს წვიმებმა, დამბალ სხეულზე მზემ ამომწვა დღის სიმარტოვე და რომ მეგონა, წერა შეძლეს ჩემმა თითებმა, შორს წაველ ისევ და შენგანაც გავიმარტოვე. რადგან არ მინდა,

სად ხარ? არსად ხარ, რომ ჩემს ხელებს შემოაშველო ასე ნაცნობი და გამქრალი სადღაც, წუხილი. ქარით, წვიმაში მოყოლილით, არა საშენო რომ მოგაწვდინო ეს იმედი, გადაწურული. სანამ იყავი, კუდიანის მქონდა იღბალი -

მე თუ მინარეთსმდინარემდე ავყევი წელსაც,გაისად ამ დროს სხეულისგან სულსაც შევიხსნი. ცოდვიან ხელებს მარიამის ვიშრობ კალთაზე, და ურცხვი მზერით ნირის ნაცვლად ადგილს შევიცვლი. წელს თუ მდინარეს მინარეთის

ისხედით მშვიდად, დედას ახლა ჯერ არ სცალია, აჰა, შენ ტკბილი ორცხობილა, შენ- ობლის კვერი, ნათითურებით ავსებულა ჩემი ნალია, სავსეა თოვლით, თოჯინებით, წვიმებით, ფრთებით. გოშიებივით ნუ დამყვებით,

ანდამატივით რომ გიზიდავს, გულს რომ გითრთოლებს, ასე გგონია ეს შეგრძნება ვერ მიგატოვებს. სულს გიწრიალებს, ფიქრებს გიშლის და მაინც ურჩობ... ამოუცნობი ემოცია გტანჯავს, გაწვალებს, ის კი ასე გღლის,

შენზე ლექსი დავასრულე ასმეერთე, დაებჯინა ცა მთებს ნისლის ყავარჯნებით. შეგავედრე ზეცის მფლობელ მაღალ ღმერთებს და მოვხატე გზა - ბილიკი წმინდა ჯვრებით. მოდი, მოდი გულს დარდები აცლილია, გელოდები და