პროზა

ნაწყვეტი წიგნიდან ვუძღვნი ჟიულ ვერნისა და ჯონ ტოლკინის უკვდავ ხსოვნას. „თუ მკითხველი წინასწარ მიხვდა, როგორ დასრულდება წიგნი, მისი დაწერა არც ღირდა”. ჟიულ ვერნი. 1 თავი პირველი (საბედისწერო წერილი)...

თავის სახლს ამსგავსებდა ძველ გემს, ხოლო ოთახს, რომელშიც ეძინა, მიტოვებულ, დაცარიელებულ კაიუტას, და რადგან ბუნებით მელანქოლიკი გახლდათ, გარეთ თითქმის არ გადიოდა, ამიტომ ხშირად წარმოიდგენდა ხოლმე, თუ...

დრო „იცი რა არის სიყვარული?! როცა საყვარელი, ძვირფასი თანამეცხედრისთვის, კარაქს პურის ნაჭერზე ზუსტად და თანაბრად გადაანაწილებ.“ მზარეულების გულისთქმებიდან ქალაქში სიჩუმე დგებოდა. ქალაქში სიჩუმე მაშინ...

ორი კვირაა, სხვაზე თითქმის ვერაფერზე ვფიქრობ. ორი კვირაა, ქვაბით ვარ მოცული. დიახ, ქვაბით, გათბობის ქვაბით, აი, ისეთით, აივნის კედელზე რომ აქვთ ხოლმე მიმაგრებული და სახლებს რომ ათბობენ, კიდევ წყალს...

(ეძღვნება გიორგი ჩუთლაშვილის ხსოვნას) წამოწოლილი ვიყავი, კარზე რომ დააკაკუნეს, აი, ბურანში რომ ხარ და ყველაფერი გეზარება, ისე ვიყავი. თან - ნაბახუსევზე. უნდა აღვნიშნო, საშინელი "პახმელია" ვიცი. გაზის...

კაენი და პირობითობა მის ღმერთს პირობითობა ერქვა. პირველად მაშინ დაეჭვდა, როდესაც აკნეთი შეწუხებულმა ყმაწვილმა „კოპატელში“ თამაშის პირველადი საფეხურის გავლის შემდეგნაირი აუცილებლობა იხილა: მრავალი...

1. ჩიბა რომ დაბადებულა, გარეუბნის ცარცისფრად შებეთქილ სამშობიაროს ეზოს ძაღლები ხმაურით მისდგომიან, თითქოს წინასწარ ეგრძნოთ, ახალშობილს მსგავსი ცხოვრება რომ ექნებოდა და ამ ქვეყანაზე თავისიანის...

(ზაურ წაქაძის შესანდობარი) თვალი შევავლე, თან მინდოდა დამენახა, თან არა... წუთისოფლის სამანამდე ისე ჯობდა ებინადრა ჩემს მეხსიერებაში, როგორიც მახსოვდა: ფიქრით სავსე მზერით, აბურდულ-დაბურდული ჭაღარა...

ჩემს გადანახულ საქაღალდეში ერთ რვეულს გადავაწყდი. დიდი ხანია, „ძველ ქაღალდებს“ ვინახავ. გვერდზე გადავდებ ხოლმე საინტერესო შინაარსის ჩანაწერებს, დოკუმენტებს... ვფიქრობ: მოვიცლი, წავიკითხავ... დრო...

მოკვდა ეს ვირიშვილი და დამტოვა ეგრე გაბეცებული. მე მკვდრად არა ვთვლი და ვირიშვილი იმიტომა ვთქვი. მივდივარ, ჩამოვუჯდები საფლავზე და სანამ ნამი არ დამადებს, ჰამლესთან ვზივარ. ერთმანეთის მესაიდუმლეები...

(ნაწილი მესამე) ბონდის ხიდი (წალენჯიხური დღიურიდან) სამეგრელოში ვართ, წალენჯიხაში, ნოემბრის ბოლოა, ცივა. შორეული მთები უკვე თოვლითაა გადათეთრებული და სულ იქით ვიყურები - ზამთრის იდუმალებას ველაციცები...

ერთხელაც, სააღდგომო მარხვისას, ახლად გამოღვიძებულზე, მიხო უეცრად მიხვდა, რომ რაღაცაში იყო საქმე, თუმცა ლოგინში ნაუცბათევად წამომჯდარი ოდნავადაც ვერ გაერკვა ეს ,,რაღაცაში იყო საქმე“ რას ნიშნავდა,...

კლიენტს ბოლო თაფლიანი ქილაც ჩავაბარე, სკის ჩარჩოები ვიყიდე, მანქანა გარეუბანში დავტოვე და მთავარ გამზირს მივაშურე. ერთხელ მეც გავივლი და გამოვივლი. მეყო ამდენი ჯაფა, მეც ვიგრძნო სეირნობის ბატონკაცური...

სულში თუ გაწვიმდა, ესე იგი რაღაც ძველმა ტკივილმა ხელახლა გამოიღვიძა. წვიმის წვეთები - დაუმთავრებელი დიალოგებია შენსა და წარსულს შორის. მოსდევს ქარი - განუთქმელი სიტყვების ქარბორბალა, ისე გადაუვლის

— ნახვა მინდა შენი... ალო, გესმის ჩემი ხმა? თითქოს ენა გადამეყლაპა, ჭირის ოფლმა დამასხა. — შენ გელაპარაკები, ბიჭო! — უფრო გაუმკაცრდა ხმა, — ამოიღე ხმა! — გისმენთ... — ძლივს ამოვილუღლუღე. — ვიცი, რომ