თებერვალი 2022

გათენებამდე ვეღარ მიხვედი, დღეებს აგროვებ ხსოვნის ღერებად და შეგრძნება გაქვს თითქოს ისეთი, რომ გამოგტოვა ქვეყნიერებამ. ვინ აგაწყვიტა ხსოვნის ღილები, უკვე რამდენჯერ უნდა გიყვარდეს, ისე გიჭირავს სული

არ ვიცი, რატომღაც დღეს ასე მომინდა, ტკივილად ნაღვენთი სტროფები მეშალა, არ ვიცი, იქნებდა თეთრია, რა გითხრა?! თუ მე მეჩვენება სოფელი ფერშავად?! რატომღაც მომინდა დროებით გავცლოდი ყოველს და ეს ქარიც

პატარა გოგო გაზაფხულს ხატავს, მერცხლის ფრთებით და ალუჩის ფიფქით, გაუჩენია ხანძარი ატამს, დათოვლილია ტყემლები ფიქრით. შორს, ჰორიზონტზე ბოლავს სიმწვანე, მაგნოლიები ამჩატებს სივრცეს, ვაზის ფოთლები მზის

უფალო ჩემო, ჩვენ არაფრით ვგავართ ერთმანეთს, უკვდავი რომ ხარ, სატანჯველი მეტი რა გინდა. დღეს გულწრფელობას აფასებენ თითქმის ერთ მანეთს და კლავენ აწმყოს, როგორც ქრისტეს, დასაბამიდან. უფალო ჩემო,

ყურში ჩამესმის სისველის ექო, მესამე დღეა წვიმს და აბუჩად იგდებს, აწვალებს სწორედ იმ ბექობს, სადაც ვეტრფოდი, სწორედ ამ ქუჩას. წვიმა კი წვიმს და თან დადის ველად, მაგრამ რატომ ან რისთვის ვბრაზდები?!

ვიშვი... უფალმა მადლად მომმადლა აზრი და გონი... და ამაყოლა ხვიასავით დედ-მამის ძირებს... ძირებს მადლიანს, მამა-პაპურს, ოფლისგან მორწყულს... გავნოყიერდი... გადავყლორტე კვირტები მზისკენ...

თხელი, ხრაშუნა თოვლი იდო. ცას ლაჟვარდისფერი დაჰკრავდა. ძალიან ცივი ქარი უბერავდა. ჰაერი სუფთა იყო. შუადღეზე ფერმერებს ძროხები დაახლოებით ერთი საათით გარეთ გამოეშვათ და როცა ტიბლში ჩავედი, ბოსლების

არასდროს ვიდრე, სჯობს ალბათ გვიან, მოვედი, შენს წინ ვდგავარ ძლეული, კარგადაც უწყი, ვინ ვარ, რა მქვია... ცოდვით სავსე მაქვს

კაფეში ჩვენ ვსხედვართ მარტონი, ვუკვეთავ ჩაის და კოქტეილს, - თუ გნებავს, დავლიოთ მარტინი, - იცი, რომ უშენოდ მოვკვდები?!.. მივირთვით ჩვენ პიტნის ჩაიღა, სველდება მინა და კრამიტი... იელვა, ცა თითქოს

წვიმს. წვიმის რბილი წვეთები ადამიანებს სახესა და ხელებზე ეშხეფება; გამლღვალი ვარსკვლავებივით უზარმაზარი, თბილი წვეთები. თარგმანი

პეგასებზე შემოსხდნენ სუფთა სულიერები, ცისფერი არემარე კრთება მხედართ რემებით. აურაცხელ აურით, სულთა სულ იერებით, სული პანთეონდება, დოგმის თეორემებით. როცა მთვარის მხედარი ზევით ავალ პეგასით,

იქნებ ამ ზამთარს გადავურჩე! მერე თუ მოხვალ, ამ ნაცრისფერი დღეებისგან გამომიხსენი! იქნებ, ამ ზამთარს გაპატიო შენი არ ყოფნა, იქნებ და გული უშენობის ტკივილებს ბოდავს... წუხელ, სიზმრებმა გამოძერწეს შენი

ორი-სამი თვე იყო, რაც იმ ქალს თითქმის ყოველდღე ვხვდებოდი, დილაადრიან ვხვდებოდი - გაჩერებაზე მომლოდინეს ან უკვე ტროლეიბუსში მჯდომს (როცა ვიგვიანებდი). ამ ყველაფერში განსაკუთრებული არაფერი იყო - მე

ჭერს მივჩერებოდი. არ იყო კუთხოვანი, როგორც იქ, ჩვენთან, საქართველოში. თაღოვანი სახლები ყოველთვის უცნაურ გრძნობას მიჩენს და ფიქრს მივყვები. ვცდილობ, განყენებულ საკითხებზე ვიფიქრო, მაგრამ ეს მხოლოდ

გაჰყვეს, ქარს გაჰყვეს, ჟამს გაჰყვეს რაც რომ არ მივითვისე, ბოლომდე არ ვქმენ და როგორც ერთერთ, უბრალო ნაცნობს, ისე გიყვები დარჩენილ სათქმელს. მიღიმის სული, არა ვარ ავად, ბედის მორჩილი ვუღიმი მეც