„პოეზია მადლია, ნიჭია, მაგრამ დიდი ტვირთიც არისო“- წერდა ილია ჭავჭავაძე. აი, ამ მადლით, ნიჭითა და ტვირთით დაჯილდოებულია ქალთამზე ანა სურმანიძე. „პოეზია მადლია, ნიჭია, მაგრამ დიდი ტვირთიც
ძველ ადგილას მოსვენება მომინდა, სადაც ჯერ კიდევ მკრთალად ჩანს რამდენიმე ასო, ვერც ერთმა წვიმამ თუ წყლიანმა ბუშტმა, თუ შარდმა, თუ თოვლის დნობამ, ვერ წაშალა ჩემი სახელი, ამ ქალის ხმა ყველა ბავშვის
ფრჩხილებს შორის მოვექეცი, ვერ ვპოულობ გამოსავალს, აღარავინ არ კითხულობს ჩემს ასავალს ან დასავალს. თვალზე ლიბრი გადამეკრა, რა ვქნა, ვეღარ გამიგია, წესიერი რითმაც ქრება, ისიც ფრჩხილებს წაუღიათ.
გადამწერი გადაწერილ პალიმფესტზე შესრულებულ ნაწერს ძერწავს. უღიმღამოდ მიაბიჯებს წარწერიდან წარწერამდე ნელა სევდა, სიხარული, აღტაცება. იბერება მისი გული იბერება სიყვარულით და ნელ-ნელა ჩუქურთმდება
ჯამბულ ღამბაშიძე საკმაოდ პატარა იყო, როცა მამამისმა იმ დღეს ნაყიდი ახალთახალი ფეხსაცმელები სახლში მიიტანა. მეოცე საუკუნის ოთხმოცდაათიანი წლების საქართველოში ახალი ფეხსაცმლის ყიდვა ბევრისთვის დიდი
ეს ყვავილები, ჩემს მაგიდაზე, რომ მოეფინა სევდის ბლონდებად, ვხედავ და მაინც, თქმა ვერ გავბედე, რომ ლამაზ სიზმრად მომაგონდება... მომაგონდება ღრუბელთა ტევრში, დაკრეფილ ცრემლის იაგუნდებად და თეთრი თმების
კიდევ ერთხელ გაჭრიალდა მზის ბორბალი ცისფერ ცაზე, ჯეირანი ნაწნავს შლიდა თბილის ქალაქ აივანზე, ქუჩა იყო ძველისძველი, მოკირწყლული სიპი ქვებით, პეპლებივით ფრიალებდნენ ჭრელაჭრულა ქათიბები, ის დღე იყო,
- წავედით ლუკა, წავედით. ადექი! დღეს ცხრასართულიანი კორპუსების წინ უნდა მოვაწყოთ სანახაობა. გუშინ დავათვალიერე. შენ ჯერ იქ არ ყოფილხარ. ეზო ოთხივე მხრიდან შემოსაზღვრულია კორპუსებით, რომლებიც
სისხლის წინწკლები... მიწა აქაც ბრძოლით ტანჯული, ფეხქვეშ ბორგავს და ვერ ისვენებს გმირთა საძვალე, ყაყაჩოები, თან რამდენი, წითლად გაშლილი, ყაყაჩოები დასტირიან მიწის სავანეს. მდუმარე ზეცა, წითელ ფარდაგს
- ეს მომწონს, ძალიან! - აღტაცებით წამოიძახა და ცნობისმოყვარედ აისვეტა ჩემს წინ. დაჟინებული მზერა მომაპყრო და მუშტრის თვალით დამიწყო თვალიერება. მისმა სილამაზემ წამში მომხიბლა. მთლიანი სხეული ავირეკლე
იცით რა მაწუხებს? იცით რაზე ვფიქრობ და ვწუწუნებ ძილის წინ? იცით თვალს რატომ ვერ ვხუჭავ და ვერ ვიძინებ ხოლმე? მეფიქრება გაჭირვებულ ადამიანებზე, არ შემიძლია მათი ყურება და ასე უმოქმედოდ ყოფნა, რატომ
ცხოვრების კანონზომიერების, ღმერთის კეთილმოსურნე მოწყალებისა და საშინელი სამსჯავროს არსებობის შესახებ წარმოდგენაც კი არ გვქონდა, როცა ერთ დღეს, ჩვენი ეზოს წიპომ ავსტარალიელი აბორიგენებისადმი მიძღვნილი
კომენდანტის საათამდე ზუსტად 23 წუთია დარჩენილი, აუჩქარებელი ნაბიჯებით მივდივარ ნაქირავებ სახლში, ლამპიონების ქვეშ, მხედველობის სიზუსტით ვაკვირდები ჩემს ჩრდილს, აღელვებულსა და აფორიაქებულს, უცნობი
მეხუთე განზომილება სივრცეს დაახშობს? რეალიზებას შეძლებს აზრები? მე დავიბენი... ვინა ვარ, რა ვარ, ამ სამყაროში მაქვს თუ არა ალაგი ჩემი? ზღვის ლურჯ საფირონს მზის მცხუნვარება ალბათ აავსებს აისბერგებით,
წამიყვანე, წამოგყვები სადაც მეტყვი, არც კი გკითხავ, სად მიგყავარ, რატომ, რისთვის... ბეღურები თუ იქნება უფრო მეტი, თუ მეტყვი, რომ გემეტები მხოლოდ მზისთვის. თუ იქნება სულის ხუთვა სიყვარულით, თუ იქნება
თბილი, კოკისპირული წვიმა მოდიოდა. ჩვენს სოფელში მსგავსი წვიმა აქამდე არასდროს მოსულა. მთებში თოვლი ერთბაშად დადნა და სოფლის შუა გამავალმა მდინარემ ქუჩები თვალის დახამხამებაში გაავსო. ყველანი
რითმას უძიროს ურჩი კალამი მოხაზავს მჭახედ, მშვიდობის ნიშნად თეთრი ალამი ფრიალებს მახედ. აზვირთებული ფიქრის გორგალი იღვრება მელნად. უიმედობა ჩემში მოვკალი, იქცევა ფერფლად. *** რითმას უძიროს ურჩი
მე და შენს შორის, მთვარევ, მანძილი თეთრად გაშლილი ღამის სუფრაა, არ სჩანს ვარსკვლავნი, შენ ხარ თამადა, მთავაზობ წვიმას... იგი სუფთაა, სუფთაა, როგორც გულები ჩვენი, წვიმიან ღამით გზებზე დაღლილი,
თავად ავტორი ოთარ ჯირკვალიშვილი მოთხრობას ,,ბეკეტი“ ასოციაციურ, ასოციალურ რომანს უწოდებს. სათაურიდან გამომდინარე, მკითხველს აქვს ლოგიკური და, შესაბამისად, გამართლებული და დეტერმინირებული მოლოდინი,
მიწა, სადაც თეთრ ქაღალდში გახვეულ გვამებს ტოვებენ, სითეთრე ქრება თირიან ნიადაგში. სითეთრე მოძრაობს, გამოდის მაგისტრალზე და ბრუნდება ქალაქში. ეკრანი რეალობას გადმოსცემს, როგორც ერთადეთ სინამდვილეს.