სახელით ღვთისა, ვინაც შექმნა სული ცხოველი, ვინც არს შთამდგმელი ენისა და მადლისმთოველი. მპატიებელი მსასოვართა ოდით და ოდით, მყოვარჟამიერ შემნდობელი ბრალის და ცოდვის. ვინაც დააგდო მისი კარი, მისი
წარმოადგენენ მეომრები შოკისმომგვრელ სივს, რათა ბრძოლაში არ წავიდეს, ვინც ძაბუნია, აქ უჩვეულო გემო დაკრავს ერთმანეთის სისხლს და ცრემლები კი გულებისთვის კვლავ სალბუნია. მათი ღიმილი ბევრ რამეზე
კვერეთის მაცხოვრის მონასტერი მდინარე ჩიხურის ხეობაში, სოფელ კვერეთში მდებარეობდა. იქ არიან დასაფლავებული აკაკი წერეთლის ოჯახის წევრები. ამ მონასტერს წერეთელთა სხვიტორის შტო პატრონობდა, თუმცა მისადმი
კაცობრიობა, ერი, საზოგადოება, პიროვნული ყოფა _ აი ეს საფეხურები, სადაც ადამიანს უხდება თავის უნართა, თავის შესაძლებლობათა, თავის შინაგანის რეალიზაცია. ადამიანი, სადაც კი უხდება მას ცხოვრება,
ბულატ ოკუჯავასადმი (1924-1997 წწ.), როგორც გასული საუკუნის რუსული მწერლობის ერთ-ერთი თვალსაჩინო წარმომადგენლისადმი, საქართველოში დღემდე ერთმანეთისაგან არსებითად განსხვავებული დამოკიდებულებაა
დარდი შემოაღებს კარებს, თვალმა თუ გაგთვალა სევდის, მერე დაიწყება გვემა, მერე სითბოც ვეღარ გშველის... * * * დარდი შემოაღებს კარებს, თვალმა თუ გაგთვალა
მე ვარ ქართველი საქართველოდან, არც ევროპელი, არც აზიელი. მოვდივარ ბებერ ფესვის ღეროდან, რომელსაც ჰქვია - კავკასიელი. არ მესწავლება პატივისცემა, დედის და მამის, ცოლის და შვილის ველს ავსებს ჩემი