ალბერ კამიუ გამოჩენილი ფრანგი მწერალია. როგორც რომანისტი და დრამატურგი, მორალისტი და პოლიტიკური თეორეტიკოსი, ალბერ კამიუ მეორე მსოფლიო ომის შემდეგ გახდა საკუთარი თაობის წარმომადგენელი და მომდევნო
სიცოცხლე ადამიანისთვის უნკალური ღირებულებაა. როგორც ე. ფრომი აღნიშნავდა, ადამიანში სიცოცხლის წყურვილი ბუნებრივადაა ჩადებული. რა გზას განვლის ადამიანი და რით იქნება მისი ცხოვრება დამძიმებული არ ცვლის
ყოფიერებისა და ცნობიერების ურთიერთმიმართების საკითხი, ადრეული ანტიკურობის დროიდან ოდითგანვე მთელი სიმწვავით იყო დასმული ფილოსოფიის ისტორიაში. ყოფიერება გვევლინება ისეთი სახის ფილოსოფიურ კატეგორიად,
გაზაფხულის დილა ნათელ და მზიან დღეს გვპირდებოდა. ჩვენი ფერდსავსე ცხენები ქვიან ბილიკზე სწრაფი ნაბიჯებით ადიოდნენ და ყოველი ნაბიჯის გადადგმისას, მოუსვენრად ფრუტუნებდნენ. მუქი ლურჯი კისრები ოფლისგან
ჩემო ძვირფასო ბავშვობის მეგობარო! ადამიანობის ხვედრი ადვილი არ არის: ადრეული წლებიდან მუდმივად უნდა ისწავლო ყოველდღიური სიბრძნე, რომელიც ღმერთმა ქნას გამოგადგება ზრდასრულ ასაკში. ოჰ... მაგრამ რატომ
ამ საუბრისთვის გული ამინდს თუ დაემსგავსა და უცელსიუსო სიმართლე გახდა გამოსავლელი, ვფიქრობ, ქარით მაინც როგორ გავვრცელდეთ, რადგან მისგან დავიწყებული ყველა ნაპირია გადარჩენის იერარქია და ადამიანი
უფალმა მომანიჭა ოციდან ოცი ქულა, მომანიჭა, რადგან ვიყავი მეცენატი, მე ვიქნები მეთოთხმეტე მოციქული, მაიაკოვსკი იყო მეცამეტე. ზოგს გული აწუხებს, ზოგს - თავის ტკივილი, ჩვენი სიცოცხლე ჰგავს ყინულის