წინამდებარე წერილი შევსებული ვერსიაა პრობლემისა, რომელიც განხილული გვაქვს „ქუთაისური საუბრებსა“ და სხვა სამეცნიერო ფორუმებზე. დაბეჭდილი გვაქვს ჩვენ მონოგრაფიებში - „ეთნოისტორიული კვლევები“ და
შთაგონებულხარ ბეჩავო სიტყვას ამყოლი ბგერითა, სიცრუე ორპირობითა კაცთა ვნებების ხვედრითა. ვალი ვალად გაქვს გულ-ლომო, ღვთის სახე წაგვერთვა ბედითა. ტანჯვად მოვედით ამ ქვდყნად - ხაფანგებისა ნგრევისა...
გავითავისე მე სიბრძნე ყოფის, ზეცას ვუმზერ და აღვავლენ ლოცვას, ბევრს ვხეტიალობ, რომ ვიცხრო შფოთი და ასე ვუცდი დაისის მოსვლას. როს შრიალებენ ოროვანდები და თან ცირცელიც თავს ხრის ღობეზე, მეწერებიან
ფიქრებში გთანგავს სევდით ქსოვილი _ ცრემლად დამდნარი სულის წამება და გენანება წუთი ყოველი, ვით სიცოცხლესთან გამოსალმება. რად გიკვირს, რომ შენც გადაუხდელი გაფრენილ დღეთა გედოს ბეგარა?! ჯერაც არ