ჩემთვის ახლავე ცხადია, ამ მონათხრობს, რომელსაც „ტიბეტური საგანძური” ვუწოდე, არავინ ირწმუნებს. თუმცა ახლა ამას დიდი მნიშვნელობა არ აქვს. ვფიქრობ, მისი საზოგადოების სამსჯავროზე გამოტანა მაინც
ხომ შეიძლება ისე გიყვარდე, ისე, უბრალოდ და უმიზეზოდ... რომ დამსხვრეული სულის კედლები ბროწეულებით ამომილესო. ხომ შეიძლება ისე გიყვარდე, ისე, უბრალოდ და უმიზეზოდ... შემოიტანო ჩემში სინათლე, შემოიყვანო
ჟამი მოდის გაცილების–მარადიულ ჩვეულების – კვირტში გადანაწილების, რტოში გადასხეულების. ეთხოვები ზვრებს და ყანებს, რაც რო ხანი, რაც რო თესე – რასაც დღემდე ეთაყვანე, ეფერე და ეალერსე. დილის ცვარი
ჩვენს დროშას გული უნდა ეხატოს, დაჭრილი გული ცრემლით და სისხლით, ღმერთებს შევთხოვდეთ, თავს ვირწმუნებდეთ, რომ ჩვენს სამშობლოს თვითონვე ვიხსნით. არ დარაჯობდეს მუდმივად მტერი, ჩასაყლაპავად გემრიელ ლუკმას
1 დაღლილ თვალებში არეკლილ ცას სულ სხვა ფერი აქვს, თითქოს კოსმოსმა ის ათასჯერ გაფილტრა უკვე და ეტრატივით ჩააფინა ორ დამშრალ ჭაში. 2 ხსოვნის ორმოებს ამოვავსებ მოგონებებით და ზამთრის ბაღში მიმოზებად
ასე მოკლედ რატომ წერო, - მკითხეს არაერთხელ. როგორ წერო? - ასეც მკითხეს. მოკლედ ვუპასუხე, - ასე მეწერება-მეთქი. კიდევ მკითხეს. ორივენაირად. ორმა რეზომ მიშველა. რეზო კვესელავა: „გრძელი სიტყვა მოკლედ
დადა ფეხსაცმელია! დადა ფეხსაცმლის ქუსლია, დაბრეცილი, რომელზეც ვდგავარ! დადა ზუსტია და სველი, დადა არ არსებობს! ის არც გამოგონილია! არც რეალური! ის ჟანგია და ისაა ცეცხლიც... ახდა! დადა
გაზაფხულზე დეკემბერი გიდგას და ზამთრისფრად შეგვერცხლიათმები, ფერმკრთალია მტვრიანი მაგიდაც, ზიხარ, ზიხარ, გცივა, ვეღარ თბები... დადუმებულ პიანინოს ჩრჩილი მოსდებია ისე, როგორც კეთრი,
- ფუ, შენი, - შეიგინა ბიჭმა, - ფუ, შენი! - ისევ გადმოგიხტა ხო კადრში შველი. ბიჭმა ზემოთ, ფოთლებს ახედა: - შენ მოასწარი? - მე ჰო. გითხარი, ზემოთ ჯობია! - მაქედან არაფერი ჩანს წესიერად,
შიზოფრენიასა და შემოქმედებას შორის კავშირზე ყურადღების მიპყრობისას, უნდა შევნიშნოთ, რომ კავშირის მეტად ზოგადი გაგება დასაშვებს ხდის მისი მნიშვნელობის ფრიად განსხვავებულ განმარტებას. უპირველეს
შავი ოქროს ქალაქის ერთ პატარა უბანში გავიზადე, სადაც ყველა ყველას იცნობდა. დილას, შუადღისას, თუ საღამოს ერთი შეძახილი ისმოდა: -,,არ წახვიდე, ჟუჟუნა, ციალა“... (საბაგიროს გზის გამყოლი ქალი ან
ადამიანი ინდივიდია, იგი თავის პერსონალურ დამოკიდებულებებს ყოველთვის ავლენს განსაზღვრულ დროსა და სივრცეში, ეს განგვარჩევს ერთს მეორესგნ, მაგრამ საზოგადოებები რომლებიცამ
ას წელს მიღწეულ აკაკი შანიძეს ჩერჩილის მემუარები ჩავარდნია ხელში, სულმოუთქმელად წაიკითხაო და ბედნიერი გამომეტყველებით უთქვამს: – „რამდენი რამ ვისწავლეო“... მემუარებს ასეთ შემთხვევაში ექნება