„ეს იესო ნაზარეველი, როგორც სიყვარულის ხორცშესხმული სახარება, ეს ღარიბთათვის, ავადმყოფთათვის, ცოდვილთათვის ნეტარებისა და გამარჯვების მომტანი „გამომსყიდველი“ — განა არ იყო, სწორედ, ცდუნება მისი
— ნახვა მინდა შენი... ალო, გესმის ჩემი ხმა? თითქოს ენა გადამეყლაპა, ჭირის ოფლმა დამასხა. — შენ გელაპარაკები, ბიჭო! — უფრო გაუმკაცრდა ხმა, — ამოიღე ხმა! — გისმენთ... — ძლივს ამოვილუღლუღე. — ვიცი, რომ
მან მოასვენა, თვითონ მკვლელმა მოასვენა გიგა მისივე ცხენით – გიგას ცხენით – მოასვენა, აღდგომა დღე იყო, პირქუში... სტადიონზე დაასვენა, თავთან დაუჯდა, თოფიც იქვე ედო, გამოცვივდნენ – გამოვარდნენ –
ვფიქრობ ხოლმე შენზე ძილის წინ, ჩუმად, თითქოს ამის უფლება არ მქონდეს, შემდეგ ვფიქრობ ცაზე და გვირილებზე, შემდეგ ისევ შენზე ფიქრები უბრუნდებიან გონებას და ისევ ვცდილობ ჩუმად ვიფიქრო ჩვენზე, თითქოს
მხოლოდ მექსიკელი არ განიცდის მარტოობას, მიტოვებულობასა და საკუთარი თავისაგან გაუცხოებას. ყველა ადამიანი სიცოცხლის რომელიღაც წამში თავს მარტოდ გრძნობს; უფრო მეტსაც ვიტყვი - არსებითად, ადამიანი
სიტყვასიტყვით ბერძნულად იოანეს ცნობილი პასაჟი (12: 31) ასე ჟღერს: νῦν κρίσις ἐστὶν τοῦ κόσμου - ახლა დადგა ამ კოსმოსის კრისისი. კოსმოსი კლასიკურ ქართულ ენაზე ითარგმნება, როგორც სოფელი (ე.ი. -