შემომესია ერთ ღამეს მე საფიქრალი მწველი და სატკივარს ისევ ფიქრი და მერე ლექსის თქმა შველიდა. ჩემს ლექსებს თურმე უსმენდა ვიღაც ყბედობის მსურველი, შემაქო, მაგრამ ჩემს თვალში მაინც გამოჩნდა სულელი. თუმც
აწ სატრფო ჩემი ისე ნაზად და ისე კრძალვით დაიარება, სალამს უძღვნის ნაცნობებს ოდეს... მას ვინც შეხედავს, მღელვარებით ის უნდა თრთოდეს და ვეღარც სათქმელს თავს უყრიდეს წვითა და ალვით. დაიარება, ისმენს
