გიზო თავაძე

მინდოდა, თან როგორ, ბებიაჩემი საუკუნეს გატოლებოდა... ზაფხული იდგა. მერცხლები ბარტყებს აფრთიანებდნენ. შუაღამისას, აივანზე ვიჯექი, თან მერცხლების ბუდეს ავყურებდი, რომელშიც ოთხი შებუმბლული მოჭიკჭიკე

ზა­­რ­ზ­მე­­ლი­­ძე­­ე­­ბის ოჯახს ხში­­რად ვს­ტუ­­მ­რო­­ბ­დი. ოჯა­­ხის თა­­ვი, იო­­ვა­­ნე ზა­­რ­ზ­მე­­ლი­­ძე გუ­­ლა­­გგა­­მო­­ვ­ლი­­ლი გა­­ხ­ლ­დათ, რო­­მე­­ლ­ზე­­დაც დე­­ი­­და ანე­­ტა (ცო­­ლი