გიო ლომიძე

ერთხელაც შევძელი და ძალიან დავიძახე საკუთარი სახელი. მგონი ხმა ისე გადაიხარა, შეუხუნდა ჰაერს აჩქარებული ბგერებით მიკროტალღური ხასიათი. დიდი გმირობაა, დახუჭვით გაცვეთილი თვალებიდან რამის გამოდენას

იმ ფეხის ჩადგმას უნდა ბედავდე წყალში, რომლითაც ტანი წაგექცა, წყალს კი ყინულად უნდა აქცევდეს ყველა მხსნელი და ყველა არავინ, ვისი მცდელობის მოლოდინითაც სიფრთხილემ თვალი ამოგიბრუნა, შეძლების იმ ფეხის

აქა-იქ კი ბოტკინის ფერი ყვავილები უნარჩუნებდნენ წამლის არომატის მსგავს შეგრძნებას ჰაერს. იის ბოლქვები ერთმანეთში ჩაქსოვილიყო და ერთ მთლიან სხეულს წარმოადგენდა ბაღის უდიდეს ნაწილზე. შავი ადესისა და