გიორგი ბალახაშვილი

ქეშო პირველად ჩხუბში ვნახე, შორით „რასხოდო“, ისეთი ეშხით დაიძახა, ყველა გაჩერდა... ქეშო სან-ზონის სახე იყო, ხანაც რაფსოდი, ხანაც მამაო, ხანაც გიჟი, ხშირად ვამჩნევდი, ჩუმად, თავისთვის ბუტბუტებდა:

ზღვის ტალღებს მოაქვს სუნი სიმლაშის. სილაში. ქაფის ქვეშ ისე ყრია კენჭები. ვეჭვდები. სანაპიროზე გადაგაწაყდით შენ და ნიჟარებს. ბინა-იჯარით. მალე იწვიმებს. ჰორიზონტის მიღმა მზე ჩავა. ბეჩავი. * * *