გიორგი გოგუა

როცა დიდი სასკოლო არდადეგები ახლოვდებოდა, ერთი სურვილით ვივსებოდი: მინდოდა, რაც შეიძლება მალე, ზაფხულის - ჩემი თავგადასავლებისთვის ისედაც ხანმოკლე ფერადი დღეების - არც ერთი ეპიზოდი არ დამეკარგა

2020-ის ლაკონურად შეფასების მცდელობისას ბევრ არასასიამოვნო ეპითეტს მოისმენდით, თუმცა შესაძლოა თქვენც იმ ადამიანთა რიცხვს განეკუთვნებით, რომელთაც ამგვარი ეპითეტით თავადვე შეგიმკიათ ჩვენი პანდემიური

კაცობრიობის ისტორია, მისი განვითარების თითოეული საფეხური, რასაკვირველია წარმოადგენს და ასახავს სოციალური ყოფის თავისებურებებს. რთული სახელმწიფოებრივი ინსტიტუტების ჩამოყალიბებასა და განვითარების

ვირუსმა მთელი ჩვენი სინამდვილე ვირუსულადვე შთანთქა. სოციალური ქსელები და მას-მედიის საშუალებები ციფრულად; დაცარიელებული ქუჩები, სკვერები და მოედნები კი მეტი ფიზიკური სიცხადით გვაგრძნობინებენ უჩვეულო

წინამდებარე სტატია : ‘’დავით აღმაშენებელი - ქრისტიანული სიბრძნის მოყვარე მეფის პოლიტიკური პრაქტიკა’’ წარმოადგენს მცდელობას, ქრისტნიანული ფილოსოფიისა და პოლიტიკური ფილოსოფიის ინტერდისციპლინური

სამშობლოს უანგარო სიყვარულით გულანთებული მამულიშვილები შემთხვევით როდი ევლინებიან ქვეყანას.ამ დიად კაცთა პანთეონს ვინ რა დამსახურებითა და ღვაწლით შეერთებია, ისტორიის ფურცლებიდანაც კარგად ჩანს. მხოლოდ

გამოჩენილი იტალიელი პოლიტიკური მოაზროვნისა და ფილოსოფოსის, ნიკოლო მაკიაველის (1469 -1527) პოლიტიკური შეხედულებების გაგებისათვის, საშური საქმეა მის ნააზრევთან ერთად კიდევ ერთხელ, მოკლედ მიმოვიხილოთ