დავით დეფი

დემე ვიცით მდინარე ზღვას როგორ ერთვის, მთელი ზღვა წვეთშიც როგორ ეტევა, დიდი სიჩუმით როგორ იღვრება სამყაროს სუნთქვა ფიქრებში ღმერთის. სამყაროც ოდესღაც იყო შენხელა, კეთილშობილი ყოველი წამით, მის

ახლა ჩვენ ვხედავთ აქამდე როგორ მოვედით, ვიარეთ. ბევრი ვიარეთ. ვიარეთ, ვიფრინეთ, გათენდა ოღონდ მხოლოდ ის ხედავს სინათლეს, *** ახლა ჩვენ ვხედავთ აქამდე როგორ მოვედით, ვიარეთ. ბევრი ვიარეთ. ვიარეთ,

შუქის ვაშლის ხე ვინც შენ გეტყვის იმ ერთ სიტყვას, მთელ თავის გულს ისვე მოგცემს.ძალას შენ ფლობ იმ დროითვე, მართალი ხარ როცა ცამდე. გინდ სხვა რამე აღარ გითხრას და ვაშლის ხეც დაწვდეს ღობეს,გზის დასაწყისს