ელისაბედ ჯავახიშვილი

ფილარმონიის წინ ვზივარ, ხის ძელსკამზე. ფიქრებში და მარტოობაში ჩაძირული... ყურებს ხმაურით ასკდება წვიმიან ასფალტზე მანქანების ბორბლების შხუილის ხმა, მიშხუილობენ, წვიმის წვეთებს აქეთ-იქით აშხეფებენ და

გამოკვირტულან ბროწეულები, ვით სიქალწულის ნაზი კვირტები, მე ახლა, კარგო, ისე მჭირდები, როგორც მის ყვავილს მზისა სხივები, გამთენიისას დაკოცნილები ვნებიან ჟინით. წვიმისა ფარდა ჩამოეშვა მრუმე ზეციდან,

ბავშვობაში, სკოლიდან დაბრუნებულს, ჩვენი უბნის შესახვევში მისულს, თუ ახლადგამომცხვარი პურის სურნელი შემომეგებებოდა, ვნატრობდი, ნეტავი ბებიაჩემი აცხობდეს თონეზე პურსა-თქო. ფეხაჩქარებული გავრბოდი, ერთი

ელისაბედ ჯავახიშვილი ლექსები *** მარტოობამ ამიტირა სულის კბოდე, მარტის თვეა არეული, ცრემლობს, თოვს და გიჟი ქარი ქარაშოტობს, არაფერი აღარ ხდება ჩემს გარშემო, თითქოს მოვკვდი, ჩემს საფლავზე გალობს

სოფლის მტვრიან შარაზე თაფლისფერთვალება, თავაწეული გოგონა მიაბიჯებს. ფიქრიანი მზერით კავკასიონის მწვერვალებს გასცქერის. როცა ასე გაჰყურებს დათოვლილ მწვერვალებს, მაშინ მიწას ტოვებს და წარმოსახვით სხვა

ემოციების შემგროვებელი კოლექციონერი ვარ დედამიწაზე... ყველაზე მეტად რომელი მხიბლავს, ცრემლები თუ სიხარულებით მზე ნაკოცნები ათინათები?!.. დილით ვენთები, როცა ჩიტების ხმაურს გამოვყავარ საძილეთის