
პოეზია
ენდი ნემსიწვერიძე - ლექსები
განაახლა ვაზი მყნობით, მამაჩემს სხვა ენა ჰქონდა, ჩვენ მას ვენახს ვეძახოდით, იგი - მამულს ეძახოდა... ახლა ვხვდები, დრო რომ მროზგავს, ის ვენახი - მამულია, იმიტომ, რომ სამშობლოს ჰგავს, მამაჩემის

განაახლა ვაზი მყნობით, მამაჩემს სხვა ენა ჰქონდა, ჩვენ მას ვენახს ვეძახოდით, იგი - მამულს ეძახოდა... ახლა ვხვდები, დრო რომ მროზგავს, ის ვენახი - მამულია, იმიტომ, რომ სამშობლოს ჰგავს, მამაჩემის

მიყვარხარ მიყვარხარ! გგონია მამშვიდებს ეს სიტყვა?! დღე-ღამეს ვატარებ დარდსა და ფიქრში, ვშიშობ არ დაგკარგო, როდესაც ჩემთან ხარ, ვიძინებ სიზმარმა დამტანჯა ძილში. მიყვარხარ! ლექსები მიყვარხარ