ზაალ ებანოიძე

ჟამი მოდის გაცილების–მარადიულ ჩვეულების – კვირტში გადანაწილების, რტოში გადასხეულების. ეთხოვები ზვრებს და ყანებს, რაც რო ხანი, რაც რო თესე – რასაც დღემდე ეთაყვანე, ეფერე და ეალერსე. დილის ცვარი

ცა ხავერდია, დაუჯერებლად ლურჯი, ჩაწობილია ჭალის ტბორებში ფუნჯი. რიჟრაჟმა მჩატედ ამოამთქნარა მოლი და მოლს დაეცა ლანდი დამფრთხალი ქორის. ეალერსები ცამდე აზიდულ სერებს და თავს ავალებ: _ წერე! წერე და

ჰაერში ხელებს გაშლი და გსურს აიმგზავრონ ხელებმა აყვავილებულ ვაშლიდან – უთქმელი ბედნიერება. ხმაურს ზიარად დავეძებთ – ბგერებს შევხსენით ღილები და ცის უხილავ საცეცებს ცალ-ცალკე ვემორჩილებით. ჭალებს

ბუნების წიგნი ეხები თითქოს დამეჭეჭებულ გირჩებს-- ხელით ეხები-- არა და თვალით