ზურა ოდილავაძე

საახალწლოდ ისე, რომ რედაქციაში იმ თვის ხელფასის აღებაც ვერ მოვასწარი, ხუთშაბათს, გვიან ღამით, მე, დავით ჩიჩუა, მოვკვდი. საღამოსკენ ჩაძინებულს გამეღვიძა, სიგარეტს

გიორგის ჯერ კიდევ დაწყებით კლასებში ყველა თანაკლასელი ხუთოსანი გოგო შეუყვარდა. ამასთან ერთად, სრულიად უნაშთოდ დნებოდა კლასის დამრიგებლის ერთი წლით უმცროს შვილზე – ფაინაზე; თანატოლი უმცროსი

კარაველა,არგოთი“ დიდი დიღმის ნავსადგურიდან ღია ზღვაში გავედით და ერთ კვირაში ქალაქ ქათქათას პორტში ღუზა ჩავუშვით. მოგზაურობის პერიპეტიების აღწერით თავს არ შეგაწყენთ – დიდი არაფერი მომხდარა. მომავალი

ადამიანი მუდამ ბედნიერების ძიებაშია. ამ დადევნებას რამდენიმე ეტაპი ახასიათებს:1. ინდივიდუალური,სიმართლე“. ადამიანთა უბედურებისა თუ ბედნიერების მიზეზს, სხვა თანაბარი პირობების შემთხვევაში

დასაწყისისთვის დავსვათ კითხვა: რა არის ჩვენი მღელვარებისა და შფოთის მიზეზი?ადამიანი წონასწორობიდან გამოჰყავს – მარცხს, ტკივილსა და გამარჯვებას. როდესაც ვმარცხდებით, გამარჯვება გვწყურია, თუ გვტკივა,

მწერალი რომ ვიყო, თხრობას ასე დავიწყებდი: თბილისში, კეკელიძის ქუჩაზე, ცხოვრობდა ერთი მორფინისტი გიორგი, რომელსაც დედა დაუსრულებლად ქურთუკებს ჩუქნიდა, ის კი მათ ნაირნაირი გზებით,წამლად“ აქცევდა. მე არ

არც ფოლკნერი ვარ და არც ბეკეტი, არც გოიმი ვარ და არცა სვეტი, ხანაც გიჟი ვარ, ხანაც კერკეტი, ფიქრთა სამეფოს პრინცი ვარ – უოფელიო ჰამლეტი თავი I. ფეისბუქ-ლიტერატურა * * * არც ფოლკნერი ვარ და