ხშირად ღიმილი არის გმირობა, ყველა ყვავილი სულში ჩამახმა, ვატყობ, დამტოვა მადლის მირონმა, ვატყობ, მიმტყუნა გრძნობის ჩახმახმა. ახალ ტკივილებს ისე ჰგავს, ძველი, ბეჭებზე მუდამ მძიმე ლოდს ველი,
ქარს არ ვუფრთხოდი ერთ დროს, ახლა ნიავიც მყოფნის, როგორ დავღლილვარ, ღმერთო, ადამიანად ყოფნით. სულის მზე ავა-ჩავა, მიმძიმს ჭურჭელში თიხის, ვერ ვუგებ ავან-ჩავანს ამ ცხოვრების, - არც მიღირს. *** ქარს
