თემურ ჯობავა

მახსოვრობიდან გამოჟონილ ათასწლეულებს სხეულის ყველა რეცეპტორით ცხადად შევიგრძნობ. დასაწყისიდან მოვდივარ და სიჩუმის ფსკერზე მოხეტიალე, საწერტილოს დავეძებ ნაპირს. მე ვარ ჩემივე ისტორიის მკაცრი მეურვე,

არსებითად მნიშვნელოვანი პაუზის შემდეგ, ცრუ არყოფნიდან ჩემს ოთახში გადმოვინაცვლე. ფართე სავარძლის სახელურებს გულმშვიდად ვენდე და უსაფუძვლოდ დაწუნებულ სალექსო მარცვლებს გავყევი უხმო სიშორეში,

ისევ ვიცდი მოჩვენებითი სტაბილურობით და შემოსაზღვრულ ფიქრის ზონას უკვე არ ვტოვებ. განუსაზღვრელი შემოვსაზღვრე, როგორც უცნობი რამ საგანი, ჰოდა გაბნეულ ირგვლივ ატომებს ***ისევ ვიცდი მოჩვენებითი

მშია და თან მინდა რამე დავწერო. უნდა გავრისკო და დავწერო. საინტერესოა, შიმშილიანი ჩანახატი როგორი გამოვა. ლექსს-თქო ვერ ვამბობ, აბა, სადაური ლექსი ეს არი. ისე, უბრალოდ, მაინტერესებს, შიმშილი დაეტყობა