კონსტანტინე კაპანაძე

ზამთრით გათანგულ ქუჩაზე გაზაფხული ყვავილდებოდა. ცივ, გამთოშავ ნიავს ნელ-ნელა და ნება-ნება ჰაეროვანი, სურნელოვანი სუნი მოჰქონდა. ისინი სკოლას მორჩნენ და სენდვიჩების საჭმელად გაეშურნენ. მოწმენდილ,

მკითხველო ამა ქვეყნისა! ერთხელ,როცა ძველი ბერძნული ენის ლექსიკონს ჩავკირკიტებდი და თურმე სადღაც მიუსაფარში იბადებოდნენ პერსონაჟები,რომელთა ამბავი არც მე ვიცოდი,მოულოდნელად გამომეცხადნენ და რადგან