ლალი ასაბაშვილი

გაზაფხული შეიმოსავს მწვანე ფარჩას, ვიცი,სოფლად იყვავილებს ჩვენი ბაღჩა. წლები მიდის სიყმაწვილე არსად არ ჩანს, ამ ცხოვრების ქარიშხალში, სადღაც დამრჩა. დავალ ქვეყნად,დავატარებ დარდის ჩანთას,

გული როცა სიყვარულით შემომიტევს და ჩიტივით მოაწყდება ფანჯრის რაფას. მონატრება, ჩემი ქვეყნის საზღვრებს უტევს და სურვილიც მისკენ წასვლის დღეებს ღაფავს. ყოველი დღე დაბრუნების ფიქრით გამყავს, გულში

ჩემი საქართველო სულში ტკივილებად მინთია... ისე მენატრება, ვერსად, ვერავისთვის მითქვია. ახლა ფოთოლცვენამ ისევ ამიწეწა ფიქრები, ჩემი ქვეყნის დარდით, გულში გამიყარა ისრები. მალე აცივდება, თოვლის ფიფქი