ლელა კურტანიძე

მე არ აგიწევ ხელებს ცაში, რადგან თვალები ისედაც მაგონებს ტბის პირას ანთებულ სანთლებს. გახსენებული ნიავი ისევ ისეთი ნაცრისფერია და ისევ დაკრავს სევდა წელზე შემოხვეული მკლავების, რომელიც არ მთხოვდა

აღარ რჩება ადგილი ძილისთვის, მოვლენ ჭინკები და შენს ჩამოწნულ თმებს შეეჩვევიან. თუ მომიკაკუნებ ფანჯარაზე, დავინახავ შენს თვალებს, როგორც ორ სანთელს, მესამის გარეშე. ისე იმსახურე ღამის კოშმარებთან,