ლეო ძაკონე

სულში სიმარტოვე თუ დამძიმდა, ბილიკს გავუყვები ქვა-ღორღიანს... ნამით დაცვარულ და ატირებულ მინდვრებს გადავხედავ მთა-გორიანს... ყლორტებს ხელს შევავლებ გამოკვირტულს, თრთოლვით ნუგეშს ვეტყვი ამბორიანს...

* * * ერთხელაც დილით წუთისოფელს ავუბი მხარი, ბრბოს შევერიე და მათსავით დავიწყე ქცევა. ვჩანდი, როგორაც თეთრ სხეულზე დამჯდარი ხალი, შეუჩვეველ თვალს შეუმჩნევლად ვერ გაექცევა... ვუსმენდი როგორ

მე და ტირიფი ვსაუბრობდით ერთხელ წყლის პირსა, მკითხა: ძამიკო, ჩამოგტირის სახე რისთვისა? მეც მოვუყევი შინაარსი ჩემი ფიქრისა და მის თვალებში აირეკლა სევდა ნისლისა. *** მე და ტირიფი ვსაუბრობდით