ლია პეტრიაშვილი

გაუსაძლისი გახდა ყოფნა-არყოფნის არსი, ნდობა დავკარგე და აღარ მსურს სიცოცხლე ფარსი! ამ უღიმღამო, უამური ცხოვრების ფონზე, გამოღვიძებით რომ მოვიდნენ მავანნი გონზე... ალბათ კარგია, ბრმა-ყრუობის იმიტაცია,

სულში ჩამხედე, სანამ კიდევ შეძლებ წაკითხვას, სანამ ჯერ კიდევ ამჩნევია შენი სახელი, ვფიცავ მაღლა მზეს, დაბლა კიდევ ჩვენს დედამიწას, შევძლებ დაგიცვა, ვერვინ გახლოს მზაკვარი ხელი. ყურს ნუ დაუგდებ შურით

უღელი ხარი ქშენით მიარღვევს გაყამირებულ მიწას ბელტებად, ჟუჟუნა წვიმამ თუკი მიუსწრო, გადასკდებიან ძუძუს კერტებად. ხნულში გავლებულ კვლებს რა აავსებთ, სიკეთის თესლი სად ეშოვებათ? მე ვტოვებ სცენას