მამუკა ოჩიაური

შენზე ლექსი დავასრულე ასმეერთე, დაებჯინა ცა მთებს ნისლის ყავარჯნებით. შეგავედრე ზეცის მფლობელ მაღალ ღმერთებს და მოვხატე გზა - ბილიკი წმინდა ჯვრებით. მოდი, მოდი გულს დარდები აცლილია, გელოდები და

მე ვარ ქართველი საქართველოდან, არც ევროპელი, არც აზიელი. მოვდივარ ბებერ ფესვის ღეროდან, რომელსაც ჰქვია - კავკასიელი. არ მესწავლება პატივისცემა, დედის და მამის, ცოლის და შვილის ველს ავსებს ჩემი

რატომ დამეკარგე უმიზეზოდ, მე კვლავ კენტად ვარ და სოფლად ვრჩები, შორს ხარ, მაგრამ მიხმობს შენი ეზო, ეზოში მოშრიალე ალუჩები. ეზოც გავერანდა ნაფერები, ქალაქს წახვედი და დაიკარგე, ახლა იმ თუთის ხეს

მომენატრე, მომენატრე ამ დღეს ერთობ, ვერ დაძლიე სიჯიუტე, ვხედავ, მტკიცე. მაპატიე, შევაბერდი ამ მთებს, ვერ ვთმობ, სადაც წახვალ მოგყვებიო, დამიფიცე, მაგრამ ბარი ვერ დატოვე, არ ისურვე, რომ ამ მთებში