ნანა მეფარიშვილი

მნათობი ნათობს, ხალხის ხედვა მაინც ბნელია, სიმართლეს მტვერი მორევია, რწმენას ერესი, საკუთარ თავზე ივიშვიშო ახლა ძნელია, რადგან სამშობლოს ტკივილია უპირველესი. რაა სიცოცხლე, გაელვება წუთიერ სიზმრის,

სამყაროს ახშობს ხმა უსასრულო, ქარტეხილებმა ვერდაძლეულმა, ამოგაკვნესა რამდენჯერ გულო, მაარტოობისგან გადალეულმა. მარტოობაში ნაპოვნი ღმერთი სამყაროს ახშობს ხმა უსასრულო, ქარტეხილებმა ვერდაძლეულმა,