ნანა მომცელიძე

თაბორის მთაზე მაცხოვარმა ფერი იცვალა და ბოროტება წუთიერად გარდაიცვალა. ჩვენ კი,მოკვდავნი, კვლავ დავეძებთ ბოროტის მარცვალს, არ გვინდა უფალს დავუჯეროთ, მის სიბრძნეს ნაცადს. გარდაიცვალე ბოროტების შავო

ცხოვრების დაწყება თავიდან ძნელია, ვყრი ირგვლივ ყველაფერს, რაც უკვე ძველია, ვიშორებ სიმძიმეს, ცა კი ზღვისფერია და ასე მგონია, ქვეყანა ჩემია. ძნელია სიცოცხლე, ცხოვრება ძნელია, სადღაც შორს ვიტოვებ, რაც

გრძნობას დავლანდავ სადღაც შორეთში, ტანს აბლაბუდის კაბა მაცვია. გადავეშვები გრძნობის მორევში ჩემი ფიქრები უკვე ანცია. უკვე დახტიან მაჯლაჯუნები, ცდილობენ სულის ამოხდას ბნელში. მაგრამ უარით დატანჯულები,

ამბობენ, რომ დრო ყველაფრის მკურნალია. მე კი ამ დროს არასოდეს ველოდები. პირჯვარს ვიწერ დაჩოქილი, მუხლმოყრილი. უფალს შევთხოვ მოაცილოს სულს ბორკილი. დრო ყველაფრის მკურნალია? - ტყუილია! დრო ყველაფრის

გულის დედოფლად მინდა რომ ვიქცე. დარახტულ რაშებს მოვყავდე მშვიდად და წელიწადის ოთხივე დროში, ატმის ყვავილის ვფეთქავდე კვირტად. მინდა ვნებების კალაპოტს ვშლიდე, ვგავდე ქარიშხალს აპრილის თვეში.