ნინო მოდრეკილაძე

ქვაკაცა, მომხვიე მზისფერი ტორები, მიწას დარდის ბელტად შეზრდილი. ღრუბლები მოედნენ ცას ზანტი ზმორებით, სითეთრე ფსკერისკენ შეზიდეს. რა ცოდვით მიჰკვრიხარ კლდეშუბლა გორაკებს, რა სისხლი გიმძიმებს მუხლებს,