ნინო უძილაური

სიტყვა გავარდა მეხივით, ძმამ ძმა დაკარგა ხევსაო, საძებრად მარტო წავიდა, ფიქრს არ წაეღო ბევრსაო. მთა-მთა და ხევ-ხევ იარა, მუხლჩაუხრელმა გზებსაო, ბოლოს მიაგნო ალაგსა, სადაც მისი ძმა წევსაო. სიკვდილით

სისხლის წინწკლები... მიწა აქაც ბრძოლით ტანჯული, ფეხქვეშ ბორგავს და ვერ ისვენებს გმირთა საძვალე, ყაყაჩოები, თან რამდენი, წითლად გაშლილი, ყაყაჩოები დასტირიან მიწის სავანეს. მდუმარე ზეცა, წითელ ფარდაგს

ვერ აგამღერე, ვერ ჩაგაცვი ატმის ყვავილი, ვეღარც მოგარგე სიყვარულით ნაქარგი ფარჩა, არ მომიფრთხილდი, ვერ მიცანი, რომ ვარ ნამდვილი და გრძნობა ჩემი გადააგდე, აღარსად დარჩა... ბედი ტრიალებს დაბადება -

ვერ აგამღერე, ვერ ჩაგაცვი ატმის ყვავილი, ვეღარც მოგარგე სიყვარულით ნაქარგი ფარჩა, არ მომიფრთხილდი, ვერ მიცანი, რომ ვარ ნამდვილი და გრძნობა ჩემი გადააგდე, აღარსად დარჩა... ბედი ტრიალებს დაბადება -

ვეძებ დაგდებულ კალამს, ვეძებ გაცვეთილ დღიურს, ოდეს დავწერე სადაც, ვისთან ვტოვებდი ჩემს გულს. გადავასწორო მინდა, ძველი ნაწერის ბწკარი, ძველ დღიურს ვეძებ დაგდებულ კალამს, ვეძებ გაცვეთილ დღიურს, ოდეს