სალომე გოგოლაძე

ისხედით მშვიდად, დედას ახლა ჯერ არ სცალია, აჰა, შენ ტკბილი ორცხობილა, შენ- ობლის კვერი, ნათითურებით ავსებულა ჩემი ნალია, სავსეა თოვლით, თოჯინებით, წვიმებით, ფრთებით. გოშიებივით ნუ დამყვებით,

კიდევ ერთხელ გაჭრიალდა მზის ბორბალი ცისფერ ცაზე, ჯეირანი ნაწნავს შლიდა თბილის ქალაქ აივანზე, ქუჩა იყო ძველისძველი, მოკირწყლული სიპი ქვებით, პეპლებივით ფრიალებდნენ ჭრელაჭრულა ქათიბები, ის დღე იყო,

ყველა უშენოდ განვლილი წამი ჩემთვის სიკვდილის ტოლფასი არის, ყველა გზას მაინც შენსკენ მოვყავარ, და მაშინ ვსუნთქავ ახლოს რომ მყავხარ... არ შემიძლია!.. ბევრჯერ ვეცადე!.. მაინც ვერ მივწვდი მაღლა ზეცამდე,

მზე შენი თვალებიდან ამოდის ოკაი, სძინავს ჩემს მკლავებზე საკურას, არ მინდა ჰარაკირი, მომკალი!.. ფრთები შემახე დაგანმკურნავ, საღამომ აირეკლა ჰიკარი, სამურაის სიზმარი მზე შენი თვალებიდან ამოდის