სოფიო ჩიტაშვილი

არა, ამ სხეულში ვეღარ დავეტევი, ლამის გამიგლიჯოს სისხლმა საფეთქლები. გულის კედლებს სცვივათ უკვე ნაფლეთები, ვგრძნობ, რომ ვერ გავუძლებ, მალე ავფეთქდები. არა, პატარაა ჩემთვის ყველაფერი ვცდილობ, რომ

გამოზოგილად, ულუფებად იღებ საერთო ჰაერს, გადმოსროლილს ყველასთვის და ჯერ მხოლოდ არსებობის ზღვარზე ახერხებ ცხოვრებას.. ახლა, სისხლის მიმოქცევის ნორმალური ფუნქციონირებაა პრიორიტეტი არ არსებულ სიაში...