ქართლოს ქარჩხაძე

სულში ჩამოთოვა, როგორც მთის ფერდობზე, ყინავს, აკანკალებს სხეულს მარტოობა. თვალებს უსასრულო ჰორიზონტს მივაპყრობ, ის თუ გამოჩნდება, ის თუ მარტო მოვა. გარეთ თოვლის ფიფქებს ქარი ათამაშებს, სულშიც

მე დავიბადე თებერვლის თვეში, ჯერ კიდევ თოვლი ედო სამყაროს, მე დავიბადე თებერვლის თვეში, ერთ მოწყენილ და პირქუშ საღამოს. მარტმა,- ახალი ძალით ამავსო, აპრილმა, -ჩუმად დაკვირტა კვირტი, მაისმა- ვარდის