ქეთევან ნათელაძე

ამოდი მზეო, მოაცილე ჩემს გულს შიშები, შენ იცი, როგორ მაღელვებდა შენი შორეთი, როგორ ვრისკავდი ზოგჯერ, როცა ჩემში გიშვებდი, როცა შენს ქვემოთ ვწვებოდი და თვალს გისწორებდი.

ცხოვრება ერთი საოცარი ყოფილა დრამა და შენ რომ იგი გააშარჟო, რა უნდა მოხდეს... მე გავეყრები შენზე ფიქრის ყოველგვარ სამანს და გავეყრები შენი წასვლით გაჩენილ ბოდვებს. მე გავეყრები შემოდგომის თაფლისფერ

შემოდგომას რომ არ დაეშვა ყვითელი ფრთები, არ შესჩვეოდა ყინვა, როგორც ერთგული ძაღლი, რომ ვერცერთ გამვლელს ვერ ეპოვნა მის შიგნით შვება, ჩვენ ჩავიდინეთ ბოროტება და დავწვით სახლი. ჩვენ დავწვით სახლი