გამოქვეყნებული

სიტყვა გავარდა მეხივით, ძმამ ძმა დაკარგა ხევსაო, საძებრად მარტო წავიდა, ფიქრს არ წაეღო ბევრსაო. მთა-მთა და ხევ-ხევ იარა, მუხლჩაუხრელმა გზებსაო, ბოლოს მიაგნო ალაგსა, სადაც მისი ძმა წევსაო. სიკვდილით

იგულისხმება გალაკტიონის პროზა. ეს ფრაზა ზოგიერთ ლიტერატორსაც კი გააკვირვებს. სხვათა შორის, ბევრმა არ იცის, რომ გალაკტიონის პროზაული კრებული გამოცემულია. წიგნის ანოტაციაში ვკითხულობთ: იგულისხმება

- რამდენიმე თვის წინათ, ერთ შაბათ საღამოს, კორპორატიული წვეულების ბოლოს, უცნაური რამ დამემართა. ან, იქნებ, არც ისე უცნაური... თავად განსაჯეთ. ვეცდები ყველაფერი თანმიმდევრულად გავიხსენო... - დიახ.

ქარი რო არ მომერიოს, რიყის ქვებით გამოვივსე ჯიბე, ფეხმოტეხილ და დაჩლახულ მამალ იოს ვეჯიბრები ლამაზების ჯიბრზე. ჩემნაირზე ამბობდნენო - ალვისტანა... არაყს ვსვამ და ქუჩის პირას ვთვრები, ვფიქრობ, ნეტავ

მე ფრედ ჰევინგსტონი ვარ, ჰარვარდის უნივერსიტეტის პროფესორი, ყოველმხრივ წარმატებული ახალგაზრდა კაცი. ჩემზე ბევრს საუბრობენ სამეცნიერო წრეებში, როგორც საინტერესო ხედვისა და უახლესი მეთოდოლოგიების მატარე

ეს რა დღეში ვყავართ, ეს რა დროში ვცხოვრობთ?! უკვირთ კიდეც თუკი ვბრაზდებით და ვცხარობთ. როგორ ვიტანთ ამდენ ცბიერსა და ახვარს, შენ, ქართველო, ეგრე მწვერვალზე ვერ ახვალ!

მზის საუფლოში დავიბადე, მზისგან მოვდივარ და ამიტომაც გარიდებდით თვალებს ნამიანს. ჩემი სამშობლოს ხავსისფერი ტაძრის ლოდი ვარ, შენი ქონგურის ჩუქურთმა ვარ, ავე მარია! მე თუბალი ვარ, მესხი ვარ და კოლხთა

შენ, უცოდველო, შეუცდომელო მპყრობელო ანგელოზების გუნდისა, მაღლა ცაში და მიწაზე ყველა ქმნილის ღვთისმშობელო, დედოფალო! დედა ღვთისა, წმინდა ქალწულო, შენ განკვეთ ბნელს და ნათელი დადგება, დაუსრულებელი

ოთუთუნეს წმინდა სასაფლაოზე არცთუ დიდი ხნის წინათ კიდევ ერთი ბორცვი გაჩნდა. მის ქვეშ ანანას, როგორც შემდგომ სრულიად შემთხვევით გახმაურდა, უთავო ანუ თავმოკვეთილმა ნეშტმა განისვენა. გარდაცვლილს

ტყით გარშემორტყმულ მწვანე მდელოზე მდგარი ახლადაშენებული მწვანე სახლი ივლისის დასაწყისში ახმაურდა. ზაფხულის გასატარებლად ქალაქიდან ჩამოსულმა ადამიანებმა კიდევ უფრო გამოაცოცხლეს ისედაც ცოცხალი გარემო

წაეკიდებათ ნეკერჩხლებს ცეცხლი, შორეთის ზეცას მოსდებენ ალს, მზე ამოავლებთ ვარდისფერ ვერცხლში და მე ვიღვიძებ, მე ვახელ თვალს. სად იყო ასე, ან ვისთან, ოდეს, მე არ შემითხზავს, ცხადზე ცხადია:

დისკრეტულ-ატომიზირებული კაპიტალისტური საზოგადოების ექსტრემიზებული ინდივიდუალისტური თვითშენარჩუნების პრინციპი, ვითარცა სუსტი და გადაგვარებული ბურჟუაზიული ცხოველის უმაღლესი თვითმიზანი,

არ მომწონს როცა ვერშემდგარ მამებს ლექსებს უწერენ, ისინი არც ომში დაიხოცნენ, არც ბავშვის გადარჩენისას, უსაძირკვლო სახლებივით მაშინ დაინგრნენ, როცა მუხლნატკენს ნაჭრის კატით ხელში გეძინა. და როგორც იქნა

დემოკრიტეს ფილოსოფიის შეფასება მრავალმა მოაზროვნემ სცადა. მოყოლებული შუაანტიკური პერიოდიდან, თანამედროვე საზოგადოებებშიც აქტუალურია დემოკრიტეს, როგორც მატერიალიზმის ფუძემდებლისა და ატომისტიკის,

შენი სურვილი, ქვეყნის ყაყანით დაღლილს, ცად არ მეწევა საუკუნეთა ნგრევით... ბნელი ლახვარი აღმართულია, ლახვრით განიგმირები მშვენიერების მჩენი. აღარ არსებობს ლალ-იაგუნდი თლილი, ჟამმა წაშალა, ჟამმა