მომხმარებლები

ხელებში მაკვდება ნოემბერი... სიკვდილისწინა „იავნანას“ ვღიღინებ და ტანს ვაყოლებ გამოგონილ ჰანგებს... დღის ყველა მონაკვეთი ისე შემზარავად ჰგავს ერთმანეთს... დღეს აღარა აქვს დრო და ვერ ვხედავ

შენ ბუნება ხარ მარადიული, მადლი ღვთიური, სული ციური და ნეტარება ამქვეყნიური, შუქი მზიური და კოსმიური. იქნებ აზრიც ხარ მარადიული, ან დემიურგი იმქვეყნიური, სულის განფენა სუბსტანციური და მისი

კარაველა,არგოთი“ დიდი დიღმის ნავსადგურიდან ღია ზღვაში გავედით და ერთ კვირაში ქალაქ ქათქათას პორტში ღუზა ჩავუშვით. მოგზაურობის პერიპეტიების აღწერით თავს არ შეგაწყენთ – დიდი არაფერი მომხდარა. მომავალი

იმ ყვავილებს კრეფ, რომლის სუნიც ვაზამდე ქრება, შენ ისევ ისე უსულო ხარ, როგორც საგანი. მუცლიდან დამყვა ყველაფერზე წინასწარ ღელვა, მერე ნელ-ნელა ერთმანეთზე წერილებიდან იმ ყვავილებს კრეფ, რომლის

მზე შენი თვალებიდან ამოდის ოკაი, სძინავს ჩემს მკლავებზე საკურას, არ მინდა ჰარაკირი, მომკალი!.. ფრთები შემახე დაგანმკურნავ, საღამომ აირეკლა ჰიკარი, სამურაის სიზმარი მზე შენი თვალებიდან ამოდის

დღეს პირველი აპრილია მოტყუება ადვილია - ეს ხუმრობა ალბათ ყველას გაგონილი აქვს. სწორედ ამ დღეს, პირველ აპრილს, ჩეხეთის ქალაქ ბრნოში დაიბადა მილან კუნდერა. უბრალო დამთხვევაა, რომ მის სადებიუტო

ადამიანი მუდამ ბედნიერების ძიებაშია. ამ დადევნებას რამდენიმე ეტაპი ახასიათებს:1. ინდივიდუალური,სიმართლე“. ადამიანთა უბედურებისა თუ ბედნიერების მიზეზს, სხვა თანაბარი პირობების შემთხვევაში

ჩამოვარდება ორსული მთვარე, ტანჯვით ღამდება, ვერ ახელს თვალებს. ახრჩობს წყურვილი, თან ცოტას ითხოვს, *** ჩამოვარდება ორსული მთვარე, ტანჯვით ღამდება, ვერ ახელს თვალებს. ახრჩობს წყურვილი, თან ცოტას

გაჩერებასთან ახლოს, მაღაზიის წინ, ტიულის ფარფატა, თეთრ კაბაში გამოწყობილი ბალერინას მანეკენი Croise-ეს პოზაში იდგა. მისი აქ ყოფნა არც ადგილს შეეფერებოდა და არც ორ პროსპექტს შორის გამოკვეხებულ ქუჩას,

ღამით ბუკაცა ჭეშმარიტების და სიყალბის ნაბიჯებს ზომავს, სულის ძაფი რომ გავუყარე ცხოვრების ნემსში მაშინ ვიგრძენი პირველად რომ ‘’ მე “მივატოვე...და ახლა როცა სიმარტოვეს ჩავაცვი ფრაკი, ბუკაცა ( ჩემი

ზღვაურო ჩემო, მონელაო და მოწამწამო, შარშანწინდელიც მახსოვს შენი ის შენაპირი, ზღვის ნანდაურო, მორწეულო, მონა-წაწალო, მომაძებნინე ჩემი სევდის ჩუმი ნაპირი. ზღვის სონეტები 1. ზღვაურო ჩემო, მონელაო და

შოუს ბოლოს კურდღელს ქუდიდან ვაძვრენ. ყოველთვის ასე ვაკეთებ, რადგან ბავშვები გიჟდებიან ცხოველებზე. ყოველ შემთხვევაში, ბავშვობაში მე ვგიჟდებოდი. სულ ბოლოს კურდღელს ჩამოვატარებ ხოლმე. ყველა ბავშვს

იმ ფეხის ჩადგმას უნდა ბედავდე წყალში, რომლითაც ტანი წაგექცა, წყალს კი ყინულად უნდა აქცევდეს ყველა მხსნელი და ყველა არავინ, ვისი მცდელობის მოლოდინითაც სიფრთხილემ თვალი ამოგიბრუნა, შეძლების იმ ფეხის

როგორც კლარჯეთში მზე ჩადიოდა, ისე წვიმდა და ისე ჰყვაოდა ჩემი ნატვრის ხე, ხელით დარგული იზრდებოდა და დრო გადიოდა... მე ისევ ის ვარ, შენ კი შეცვლილი ჰგავხარ მარტის თოვლს მიწას ადნები, მე ისევ ის ვარ

დაბრუნდი თამუნია თორემ მოადგა კარებს ზამთარი, დაბრუნდი თამუნია ღამე მომაკლდა შენით გამთბარი, დაბრუნდი თამუნია თორემ მოაწყდა ფანჯრებს ქარბუქი, დაბრუნდი თამუნია თორემ მომაკლდა სითბო და შუქი,