საქართველო ერთ-ერთი უმძიმესი და განსაცდელებით სავსე გზაჯვარედინია ცისქვეშეთში, რომელიც თავისი მოდგმის, ეთნოსის გადასარჩენად მუდამ თავდაცვით ბრძოლებისათვის იყო მზად. და, ეს მზადყოფნა მას თვისებადაც
ბე, დასასრული, გაიხედე, ახლოა წარღვნის. ჩვენი ხის სახლი, ჭა, ნალია, როგორ გადარჩა?! შეხე, შიშვლდება ლავიწები კავკასიონის ახლა ჩიტებიც მოასკდება ფრთებით ფანჯარას! *** ბე, დასასრული, გაიხედე, ახლოა
მომენდე!_მითხრა და გავყევი, ქარმა მაფარფატა, მატარა, რყევით გააშიშვლა არყები, ჩემგან რა უნდოდა, ნეტავ რა... * * * მომენდე!_მითხრა და გავყევი, ქარმა მაფარფატა, მატარა, რყევით გააშიშვლა არყები, ჩემგან
ნისლისფერი საღამოა, ნისლისფერი თოვა, ცაზე ღრუბლის სევდიანი უსასრულო გლოვა. მონატრება ______ ნისლისფერი საღამოა ნისლისფერი თოვა ცაზე ღრუბლის სევდიანი უსასრულო გლოვა. მენატრება ის ღიმილი
ჩვენ ჭეშმარიტად ღვთის შვილები ვართ, ვუხმობთ დღე და ღამ დედას უფლისა, და გვლოცავს,ვისაც მაცოცხლებელი, დიადი ღმერთი თავად უტვირთავს. *** ჩვენ ჭეშმარიტად ღვთის შვილები ვართ, ვუხმობთ დღე და ღამ დედას
ყოფიერების შინაარსი გარდაუვალ თვითრეფლექსიას განიცდის, საიდანაც გამოსჭვივის მისი პირუთვნელი სახე. ადამიანური მცდელობა, შექმნას არსებობა, იმთავითვე კრახისთვის არის განწირული, რადგან არსებობა უკვე
ალბათ გახსოვთ კოსმოპოლიტიზმი და მისი უმაღლესი გამოვლენა — არქიტექტურაში ინტერნაციონალური სტილი, რომელსაც სრულფასოვან უნივერსალიზმზე და მარადიულ/უზენაესი ფორმულების გაცხადებაზე ჰქონდა პრეტენზია. ალბათ
XIX საუკუნეში არსებულმა მძიმე ენობრივმა თუ ეროვნულმა პოლიტიკამ ერთიან სალიტერატურო ენას საფრთხე შეუქმნა. დაიწყო ინსპირირება მეგრულ და სვანურ ენებზე სკოლების გამართვის აუცილებლობისა. აქ იაკობ
დღეს მე და ღვინო ერთად დავთვრებით, მე დავლევ, ის კი დაილევა და სადღეგრძელოთა ჭრელი დავთრებით მოგვაჩერდება სველი ხელადა. ჭიქის კიდეზე წვეთი იტირებს, ღვინო ილევა დღეს მე და ღვინო ერთად დავთვრებით, მე
როს ამინდებიც ფანჯრებიდან არ იკითხება და შემოდგომა სულში ძირულ იალქანს გავდა, გაიხსენე ისეთი სახე ამდენ უთქმელში მოჭრილ ხესთან როცა ხეს რგავდა.
გაქრა წლები, თვალ-ხელს შუა დრომ წაიღო, წლები გაცდა, ვერაფერი ვერ შევძელი, არ შეცვლილა ვნების გარდა, თითქოს სადღაც მირაჟებში მიცხოვრია, *** გაქრა წლები, თვალ-ხელს შუა დრომ წაიღო, წლები გაცდა,
ჩემო ძვირფასო არისტო, ბოლო ხანებში კითხვა მაწუხებს ძლიერ: და უნდა გკითხო. იმედია ნებას დამრთავ. და პასუხსაც გამცემ; ჩემო ძვირფასო არისტო, ბოლო ხანებში კითხვა მაწუხებს ძლიერ: და უნდა გკითხო. იმედია
ლ.ბ. - ბედნიერების ძიების პროცესი და ადამიანი..როგორ ფიქრობთრა არის ბედნიერება? ა.გ. - ბედნიერების შესახებ აბსოლუტური განმარტება არ არსებობს და ზუსტად ისეთივე მრავალწახნაგაა,რამდენი ადამიანიცაა
როდესაც ვერ გამომარჩევენ, სად მეტი ვარ,სად ნაკლები, სად ღრუბელი,სად თოვლი. სად მიწა, ან კვამლი ნაცრისფერი მე ყველაზე მეტად მაშინ მომინდება აბსურდის ფილოსოფია როდესაც ვერ გამომარჩევენ, სად მეტი
მშია და თან მინდა რამე დავწერო. უნდა გავრისკო და დავწერო. საინტერესოა, შიმშილიანი ჩანახატი როგორი გამოვა. ლექსს-თქო ვერ ვამბობ, აბა, სადაური ლექსი ეს არი. ისე, უბრალოდ, მაინტერესებს, შიმშილი დაეტყობა