მომხმარებლები

ჰა, შემოდგომამ ზაფხულის სახე ხმელი ფოთლებით ჩამოიხოკა, ქარის მოტანილ წითელ მიხაკებს ქარი წაიღებს ისევ მარტოკა. ცა, ზოო-პანკი ჰა, შემოდგომამ ზაფხულის სახე ხმელი ფოთლებით ჩამოიხოკა, ქარის მოტანილ

სივრცე - სივრცითი არსებობის მთავარი დამაკავშირებელი რეალურ დროსთან არსებულ სივრცეში. ის უკვე თანმხვედრია და დრო როგორც არ უნდა დავადგინოთ, ის ვერ შეცვლის სივრცეს. სივრცეში კი ყოველთვის იცვლება დრო.

მე თავმოკლული მერცხალი ვარ, შენს ფანჯარასთან... დანარცხებული, გადაღლილი შორეულ ფრენით. დავყურებ სხეულს, წარკვეთილი მაღელვებს ფრთები, ეგებ წარმტაციც და ვხედავ, როგორ მიმაცილებენ ეზოს ბავშვები, ***

მე არ ვარ ღმერთი, არც ეშმაკი და არც ქურუმი, მე დაცემული ღრუბლების ტყვე ვარ, ჩრდილო ციალის მოტრფიალე, ზაფხულის ნამი, გარდასულ მზეთა, მომაკვდავთა სხივების სევდა. ნისლშემოსილი სარკმელების საყრდენს

ენავ ქართულო, მოსულო ციდან; არც ერთი არ არს შენი სადარი და ამ ენაზე პირველი დღიდან ლაპარაკობდა ღმერთთან ადამი და ამ ენაზე განიკითხება მსოფლიოს ყველა ერი და ენა, ენა მგოსანთა და ცის ხატება, დედაენა

ნუცუბიძეზე ერთი შაშვი მყავს, არ მოეშალოს ღვთისგან წყალობა, უკვე ხმაზე ვცნობ, კარგა ხანია, ექვსის ათ წუთზე იწყებს გალობას. *** ნუცუბიძეზე ერთი შაშვი მყავს, არ მოეშალოს ღვთისგან წყალობა, უკვე

იოსებ სტალინი, თავის ერთ-ერთ გამორჩეულ ტექსტში - „ანარქიზმი თუ სოციალიზმი“, ძალზედ საინტერესო მოსაზრებას გვთავაზობს: „ჰეგელის ფილოსოფიური სისტემა, რომელიც უცვლელ იდეას ემყარება, თავიდან ბოლომდე

წარსულის მოვლენებისა თუ ეპიზოდების ხელახალი გადაფასების გზაზე შემდგარ მკვლევარს გამაფრთხილებელ ნიშნად აესვეტება წარწერა თომას სტერნზ ელიოტის პარადოქსული ფრაზით: აწმყო ცვლის წარსულს~. ამიტომაა,

ფშავში გავრცელებულია თქმულება ჩარგლელ ძმებზე სულასა და კურდღელაზე, რომლებიც გამდიდრდნენ და თემში დაწინაურება მოინდომეს. პასუხად სოფელი გაერთიანდა და ახალი წლის წინა დღეს ურჩი ძმები ღალატით

ზღვის ტალღებს მოაქვს სუნი სიმლაშის. სილაში. ქაფის ქვეშ ისე ყრია კენჭები. ვეჭვდები. სანაპიროზე გადაგაწაყდით შენ და ნიჟარებს. ბინა-იჯარით. მალე იწვიმებს. ჰორიზონტის მიღმა მზე ჩავა. ბეჩავი. * * *

მეტაფიზიკა, ანუ ე.წ.,პრიმა ფილოსოფია“ მეცნიერებაა ქვეყნიერების არსის შესახებ. ამის თქმისთანავე უსიამოვნოდ დაგვიდგება წინ კანტის აჩრდილი. დიდი გერმანელი ფილოსოფოსი გვიკრძალავდა ამგვარ

ხშირად სახარებაში წინააღმდეგობათა მაძიებელი გონება აყენებს ასეთ კითხვას: ერთგან ქრისტე მშვიდობის მომფენია, სხვაგან ამბობს, რომ ის მოვიდა არა მიფენად მშვიდობისა, არამედ მახვილისა... როგორ გავიგოთ

აღარ რჩება ადგილი ძილისთვის, მოვლენ ჭინკები და შენს ჩამოწნულ თმებს შეეჩვევიან. თუ მომიკაკუნებ ფანჯარაზე, დავინახავ შენს თვალებს, როგორც ორ სანთელს, მესამის გარეშე. ისე იმსახურე ღამის კოშმარებთან,

სად არის ახლა სიყვარული ალალი, მთელი, თვალს ეცრემლება მონატრება გარდასულ წლების, ეს დრო შიკრიკად მესახება ავკარგის მთქმელი, ძველ დიდებასთან, ღარიბული აწმყოთი შემყრის. სად არის ნერგი, საიდანაც

თებერვლის იმ საღამოს ბულანჟერიიდან ბიჭები ღრმად ნასიამოვნები დაბრუნდნენ სახლებში და მერე დილითაც,სუდა ი რასპრავაში” იხსენებდნენ სასიამოვნო ატმოსფეროს, რაც დედაქალაქში არსებულ საფრანგეთის იმ პატარა