პროზა

გოგონას ბავშვობიდან არ უყვარდა მატარებელი, რომლის ღამეული ხმიანობა მასში მელანქოლიურ ემოციებსა და ბედისწერის ასოციაციებს აღძრავდა, ბორბლების დაგა-დუგი თითქოს რაღაც ავს უქადდა, საყვირის ხმაზე კი ისეთი

იზაბელ პერვინს გარედან ეტლის და ჰოლში ქმრის ნაბიჯების ხმა ერთდროულად მოესმა. უძვირფასესი და ყველაზე დიდი ხნის მეგობარი, კაცი, რომელიც მისი ცხოვრების შეუცვლელი თანამგზავრი გახლდათ, წვიმიანი ნოემბრის

გაზაფხულის დილა ნათელ და მზიან დღეს გვპირდებოდა. ჩვენი ფერდსავსე ცხენები ქვიან ბილიკზე სწრაფი ნაბიჯებით ადიოდნენ და ყოველი ნაბიჯის გადადგმისას, მოუსვენრად ფრუტუნებდნენ. მუქი ლურჯი კისრები ოფლისგან

ჩემო ძვირფასო ბავშვობის მეგობარო! ადამიანობის ხვედრი ადვილი არ არის: ადრეული წლებიდან მუდმივად უნდა ისწავლო ყოველდღიური სიბრძნე, რომელიც ღმერთმა ქნას გამოგადგება ზრდასრულ ასაკში. ოჰ... მაგრამ რატომ

ჯამბულ ღამბაშიძე საკმაოდ პატარა იყო, როცა მამამისმა იმ დღეს ნაყიდი ახალთახალი ფეხსაცმელები სახლში მიიტანა. მეოცე საუკუნის ოთხმოცდაათიანი წლების საქართველოში ახალი ფეხსაცმლის ყიდვა ბევრისთვის დიდი

- წავედით ლუკა, წავედით. ადექი! დღეს ცხრასართულიანი კორპუსების წინ უნდა მოვაწყოთ სანახაობა. გუშინ დავათვალიერე. შენ ჯერ იქ არ ყოფილხარ. ეზო ოთხივე მხრიდან შემოსაზღვრულია კორპუსებით, რომლებიც

- ეს მომწონს, ძალიან! - აღტაცებით წამოიძახა და ცნობისმოყვარედ აისვეტა ჩემს წინ. დაჟინებული მზერა მომაპყრო და მუშტრის თვალით დამიწყო თვალიერება. მისმა სილამაზემ წამში მომხიბლა. მთლიანი სხეული ავირეკლე

ცხოვრების კანონზომიერების, ღმერთის კეთილმოსურნე მოწყალებისა და საშინელი სამსჯავროს არსებობის შესახებ წარმოდგენაც კი არ გვქონდა, როცა ერთ დღეს, ჩვენი ეზოს წიპომ ავსტარალიელი აბორიგენებისადმი მიძღვნილი

კომენდანტის საათამდე ზუსტად 23 წუთია დარჩენილი, აუჩქარებელი ნაბიჯებით მივდივარ ნაქირავებ სახლში, ლამპიონების ქვეშ, მხედველობის სიზუსტით ვაკვირდები ჩემს ჩრდილს, აღელვებულსა და აფორიაქებულს, უცნობი

თბილი, კოკისპირული წვიმა მოდიოდა. ჩვენს სოფელში მსგავსი წვიმა აქამდე არასდროს მოსულა. მთებში თოვლი ერთბაშად დადნა და სოფლის შუა გამავალმა მდინარემ ქუჩები თვალის დახამხამებაში გაავსო. ყველანი

მიწა, სადაც თეთრ ქაღალდში გახვეულ გვამებს ტოვებენ, სითეთრე ქრება თირიან ნიადაგში. სითეთრე მოძრაობს, გამოდის მაგისტრალზე და ბრუნდება ქალაქში. ეკრანი რეალობას გადმოსცემს, როგორც ერთადეთ სინამდვილეს.

მაშინ, ალბათ, ასე ათი წლისა ვიქნებოდი, როდესაც პირველად მოხუცის ბინაში ამოვყავი თავი. მეზობლის ბავშვებს, გოგოებს გავყევი და დღის ბოლოს ლუბას კარზეც დავაკაკუნეთ. უფრო სწორედ, მეტიჩარა გოგოებმა

ერთ დროს დიდი რუდუნებითა და მოწიწებით მეპყრობოდნენ ადამიანები. – გულისტკივილით ამბობს წიგნი – ახლა კი ვაგდივარ ოთახის ერთ ბნელ კუთხეში მარტოდმარტო და მტვრის სქელი ფენა მადევს, სუნთქვა მიჭირს! ჩემი

მიცურავს ვითომ. მხარულით. ჯერ ერთ მკლავს მოუსვამს ატალახებულ წყალს, მერე მეორეს. ფეხის თითებით აუზის ფსკერს ებღაუჭება და წყალ-ტალახში იზიზნება. უფრო იმღვრევა აუზის წყალი. მაინც

საახალწლოდ ისე, რომ რედაქციაში იმ თვის ხელფასის აღებაც ვერ მოვასწარი, ხუთშაბათს, გვიან ღამით, მე, დავით ჩიჩუა, მოვკვდი. საღამოსკენ ჩაძინებულს გამეღვიძა, სიგარეტს