ჯერ საბაზე ვთქვათ: სულხან - საბა ორბელიანზე. ასევე - „საბასა“ და მუხრან მაჭავარიანზე. *** შედევრებით განებივრებულ მრავალსაუკუნოვან ქართულ პოეზიაში ერთ-ერთ მარგალიტად ბრწყინავს ლექსი, რომელიც 1949
„ეს იესო ნაზარეველი, როგორც სიყვარულის ხორცშესხმული სახარება, ეს ღარიბთათვის, ავადმყოფთათვის, ცოდვილთათვის ნეტარებისა და გამარჯვების მომტანი „გამომსყიდველი“ — განა არ იყო, სწორედ, ცდუნება მისი
მხოლოდ მექსიკელი არ განიცდის მარტოობას, მიტოვებულობასა და საკუთარი თავისაგან გაუცხოებას. ყველა ადამიანი სიცოცხლის რომელიღაც წამში თავს მარტოდ გრძნობს; უფრო მეტსაც ვიტყვი - არსებითად, ადამიანი
სიტყვასიტყვით ბერძნულად იოანეს ცნობილი პასაჟი (12: 31) ასე ჟღერს: νῦν κρίσις ἐστὶν τοῦ κόσμου - ახლა დადგა ამ კოსმოსის კრისისი. კოსმოსი კლასიკურ ქართულ ენაზე ითარგმნება, როგორც სოფელი (ე.ი. -
საზოგადოდ სიცოცხლის მთავარი თვისებაა საპირისპიროთა დიალექტიკური ერთიანობა და წონასწორობა: ცვალებადობა-მრავალფეროვნებისა და თან თვითმყოფადობის შენარჩუნებისა: ყოველი ცოცხალი ორგანიზმი და აგრეთვე
რას მოიტანს მომავალი? ეს საკითხი უხსოვარი დროიდან აინტერესებდა ადამიანს, თუმცა ყოველთვის არათანაბარი ხარისხით. ისტორია ადასტურებს, რომ ადამიანი შიშითა და იმედით უცქერის მომავალს ფიზიკური, პოლიტიკური,
საბჭოთა წითელი იმპერიის დაცემის შემდეგ, როცა ამერიკის შეერთებულმა შტატებმა თავი ისტორიის დამასრულებლად მიიჩნია და საბჭოთა ათეიზმზე მითითებით მან ეს აზრი ქრისტიანულადაც გაამართლა, ცოტა თუ შეამჩნევდა
„იმ ანკარა წყაროდან, რომელსაც აკაკის პოეზია ჰქვია, ყველა თაობა თავის კუთვნილ წყალსა სვამს.“ თამაზ ჭილაძის ეს სიტყვები აკაკის პუბლიცისტიკაზეც უნდა გავავრცელოთ. ოღონდ, ისიც უნდა ვაღიაროთ, რომ ამ წყაროს
🎙️ცოტა რამ თქვენ შესახებ... უპირველეს ყოვლისა მოგესალმებით და მადლობა საინტერესო კითხვებისთვის. მე ვარ ზაალ ჯალაღონია პოეტი,მთარგმნელი,მკვლევარი... 🎙️მე დავიბადე მსოფლიოს უმცირეს და უმოკლეს
ჩემი სათაურის ულისე წარმგზავნის ჯეიმს ჯოისთან და არა ჰომეროსის იმ ეშმაკ, ზღვის ქარებით დევნილ პერსონაჟთან, რომელიც ტყუილებისა და ვერაგობის მეშვეობით ყოველთვის ახერხებდა თავიდან აეცილებინა ადამიანთა
ნეომითოლოგიზმის, როგორც კომპლექსური მხატვრული ფენომენის, ობიექტურ სირთულეს ემატება ისიც, რომ ლიტერატურულ კრიტიკაში მკაფიოდ არ არის განსაზღვრული საკვლევი ობიექტის საზღვრები, არ არის ჩამოყალიბებული
დოსტოევსკი მსოფლიოს ბედს წარმოიდგენს თავისი ხალხის ბედით. ესაა გამოჩენილი ნაციონალისტებისათვის დამახასიათებელი შეხედულება, რომლებისთვისაც ზოგადსაკაცობრიო შეიძლება გამომჟღავნდეს მხოლოდ ეროვნულ
შიზოფრენიასა და შემოქმედებას შორის კავშირზე ყურადღების მიპყრობისას, უნდა შევნიშნოთ, რომ კავშირის მეტად ზოგადი გაგება დასაშვებს ხდის მისი მნიშვნელობის ფრიად განსხვავებულ განმარტებას. უპირველეს
თუ ამოვალთ კულტურის ფუნდამენტური განსაზღვრებიდან, რომ იგი ბუნების, ბუნებრივ მოცემულობათა _ ნივთიერი სამყაროთი დაწყებული და ადამიანით დამთავრებული, _ საფეხურებრივი გარდაქმნის შედეგია, კულტუროლოგია
1956 წლის ნოემბერში, უნგრეთის ახალი ამბების სააგენტოს დირექტორს, ცოტა ხნით ადრე, ვიდრე საარტილერიო ცეცხლი მის ოფისს მიწასთან გაასწორებდა, მთელ მსოფლიოს გაუგზავნა გასაოცარი წერილი, რომელიც იუწყებოდა