სტატიები

სიმბოლო უძველესი დროიდან იღებს სათავეს, როცა ადამიანმა დაიწყო საგნების დამახსოვრება, მოვლენების მინიშნება, ფაქტებზე აქცენტირება, გამოცდილების შენახვა და გადანაწილება. თავიდან იგი იყო პაროლი, სიგნალი,

ეს ამბავი მაშინ მოხდა, როცა პირველი ადამიანი გამოჩნდა, რომელმაც გარკვეულ ხანს იცოცხლა და ბოლოს ყოვლად ქრესტომათიული სიკვდილით მოკვდა და სამი დღის მერე (კინოშიც ნახავდით) ფეხზე წამოდგა,

ამ ქალაქში ხშირად ყვავილს მესროდნენ, კანტი -კუნტად ტყვიასა და ისარს, ალბად მისთვის ვდიდგულობდი ესოდენ, სიყვარული მიბიძგებდა წინსვლას. ჩემი გული სიხარულით ფართხალებს, თუმც სიბერე სიჭაბუკეს ვერ ცვლის,

მზემ ამოანათა, სამყარომ გაიღვიძა. დათო კვლავ საწოლზე კოტრიალობდა, თითქოს მისთვის არ გათენებულაო. სამსახურში უნდა წასულიყო, 9 საათზე ეწყებოდა მუშაობა. ბანკში მუშაობდა კრედიტ-ოფიცერად. ივნისის თვე იყო,

მე ეს მოთხრობა ერთი გოგოსთვის დავწერე, რომელმაც არც კი იცოდა, რომ მე ის მიყვარს. ასი წელი ვწერდი, ან იქნებ მეტიც. დავწერე მიწის ქვეშ. ნუ გიკვირთ, ადამიანებო, მე ახლა გიამბობთ, თუ როგორ გარდავიცვალე

ისინი ხორცისანი არიან. _ ხორცი? _ ჰო, ხორციდან არიან შექმნილები. _ ხ ო რ ც ი დ ა ნ?! თარგმანი

ნუ მიმაჩვევ უშენობას, ნუ მიმაჩვევ, უმზეოდ ხომ წლები გამიხუნდებიან, კვირეები წევს უსიტყვოდ, სულს მეასედ ესიზმრება, რომ ლექსები ჩუმდებიან. ესიზმრება, რომ გათავდა ყველა ფერი, ნაფერები ფერები რომ

რამდენი რამე მივცოდე, ტალი მაქვს, ვანთე აბედი, მთებმა დარდი არ იცოდნენ– გულმა რა უგრძნოთ ასეთი... ცისკარს მამალი იყივლებს, ცას გადიფრენენ ბგერები, ჰაი, ცხოვრებავ, დილილმე, * * * რამდენი რამე

უცხოვრებო ცხოვრებაც ცხოვრებად ითვლება იქ, სადაც შენი ფეხის ხმა დახშულ ყურებს ანადგურებს. ცივ ქუჩებს ისე უხდები. ლოლუებჩამოკიდებულ ასფალტზე მზის სხივი თავისი ფუნჯით ხატავს სახეს, რომლის წარმოდგენა

ამას წინათ დავგუგლე და შევეცადე ერთი უჩვეულო სიტყვის განმარტება მომეძებნა, თუმცა ვერაფერს მივაგენი. არადა, „სინკაპუ“, კარგად მახსოვს (90-ანი წლების დასაწყისში ერთ ,,ბომონდურ“ ჟურნალში ამოვიკითხე)

მე არ აგიწევ ხელებს ცაში, რადგან თვალები ისედაც მაგონებს ტბის პირას ანთებულ სანთლებს. გახსენებული ნიავი ისევ ისეთი ნაცრისფერია და ისევ დაკრავს სევდა წელზე შემოხვეული მკლავების, რომელიც არ მთხოვდა

სულს ბავშვობიდან ეძვირფასა ეს მყუდრო ბორცვი, სხლტედ აზიდულან სად ხეები და უშორესი ერისიონით ტკბობას მზერას არ ანებებენ. მაგრამ, როცა აქ ჩამომჯდარი გავცქერი არეს, წარმომიდგება, ამ სხლტის მიღმა როგორ

ჟინჟღლავს, განძარცვულ გორაკებს ნისლი აჰყვება მაღლა, ზღვა ღმუის, ქარი აღელვებს, თეთრად ქაფდება ტალღა. სოფლად კი დაღვინებული მაჭრის სურნელი მარნებს გადუფრენს, შუკებს ედება, გულს სიხარულით ავსებს.

ხელოვნების ერთ-ერთი გამორჩეული დარგია ლიტერატურა. საკაცობრიო ისტორია მრავალ პროზაულ თუ პოეტურ ნაწარმოებს იცნობს, რომელთა მნიშვნელობა საუკუნეობრივად ასაზრდოებდა ადამიანთა ცნობიერებას და პრაგმატული

მხატვარი და მომღერალი დავით მურაჩაშვილი, რომელსაც „სინათლის მხატვრის“ სახელითაც იცნობენ, ხატავს ისე, თითქოს სამყარო ხელისგულზე ედოს. მან, მიუხედავად იმისა, რომ ბავშვობიდან მღერის (და ტყუპისცალ