აპრილი 2021

ვიშვი... უფალმა მადლად მომმადლა აზრი და გონი... და ამაყოლა ხვიასავით დედ-მამის ძირებს... ძირებს მადლიანს, მამა-პაპურს, ოფლისგან მორწყულს... გავნოყიერდი... გადავყლორტე კვირტები მზისკენ...

ზურაბ კიკნაძე “ვეფხისტყაოსნის” ორი სამეფო და ისტორიის დასასრული “ისტორია გრძელდება, რადგან ყოველი მიღწეული არასრულყოფილია” (სიმა ციანი). “ადამიანთა ერთობა ისტორიის ზღვარია. ეს იმას ნიშნავს, რომ

ისეც ხდება ხოლმე, რომ ინგლისშიც კი ყველაზე საქმიანი და ყველაფრით კმაყოფილი ადამიანი ხელიდან უშვებს იმას, რასაც ფლობს-ეს შეიძლება მთელი კვირის სარეცხიც კი იყოს. მათ ხელში თეთრეულები და საღამურები

მაშინ, როდესაც წიგნს აკლია მკითხველი, ფენტეზის (ინგ. – Fantasy) ჟანრში მკითხველს აკლია წიგნი. ასეთია რეალობა საზღვარგარეთ, უფრო მეტად კი, საქართველოში. იყო დრო, როდესაც ცნობილი გამომცემლები ფენტეზის

Რას მეჩურჩულები? Ნუთუ, მარადიულ ცხოვრებას ელტვი? Მითხარი, ყველა შენი ფიქრი ასეთია? Შენ ჩვენ არ გვიმზერ, არც გვისმენ. თარგმანი მარიამ გაბუნიასი Მინდვრის

კიდევ ერთი უხალისოდ ჩამოწნული დღენოვასთვის... სწრაფად მოისხა თბილი მოსაცმელი და სახლიდან გავიდა. -უჰ!- გარეთ გასულს მაშინვე აღმოხდა და მარწუხებისგან გათავისუფლებულივით

ჰამაკში ვწევარ... ვისვენებ და შევცქერი ზეცას... ღმერთო!.. ზეცაში ფილმად ვნახე ჩემი წარსული... ჩანასახიდან (როს ჯერ კიდევ მუცელი მეცვა) ვითვლი დროის ზრდას... რა დრო გასულა... დედამ იკივლა...

ქარს არ ვუფრთხოდი ერთ დროს, ახლა ნიავიც მყოფნის, როგორ დავღლილვარ, ღმერთო, ადამიანად ყოფნით. სულის მზე ავა-ჩავა, მიმძიმს ჭურჭელში თიხის, ვერ ვუგებ ავან-ჩავანს ამ ცხოვრების, - არც მიღირს. *** ქარს

მნათობი ნათობს, ხალხის ხედვა მაინც ბნელია, სიმართლეს მტვერი მორევია, რწმენას ერესი, საკუთარ თავზე ივიშვიშო ახლა ძნელია, რადგან სამშობლოს ტკივილია უპირველესი. რაა სიცოცხლე, გაელვება წუთიერ სიზმრის,

ვით განშორების მაცნე ბარათი, ისე იწვოდა შენი სინაზე და მთვარე, როგორც უხმო ჯალათი, ისევ ჩნდებოდა მწუხრის ზეცაზე. მე კარგად მესმის, აღარ იქნება სხვა ფაგოტებით სულის შერხევა

“შედარებითი ფილოსოფია” გულისხმობს, ერთი მხრივ, ერთმანეთისაგან დამოუკიდებელი ფილოსოფიური ტრადიციების (ანტიკური, ჩინური, ინდური და სხვ.) ჭვრეტას, ხოლო, მეორე მხრივ, _ კულტურის დიდ დროში სხვადასხვა

ჰაერში ხელებს გაშლი და გსურს აიმგზავრონ ხელებმა აყვავილებულ ვაშლიდან – უთქმელი ბედნიერება. ხმაურს ზიარად დავეძებთ – ბგერებს შევხსენით ღილები და ცის უხილავ საცეცებს ცალ-ცალკე ვემორჩილებით. ჭალებს