აპრილი 2023

ყველაზე მნიშვნელოვანი პავლე ინგოროყვას მიერ შედგენილ ავტობიოგრაფიულ ჩანაწერში ის სტრიქონებია, რომელთაც... გადაშლიდა.,ავტობიოგრაფია“ – რომელიც ჩემს ხელთ მამუკა შელეგიას წყალობით მოხვდებოდა –

ადამიანი და სული განუყრელი ერთიანობაა, მაგრამ დანარჩენ ცოცხალ არსებათაგან რამდენს შეიძლება ჰქონდეს ღვთაებრივი სული, ეს მეტად რთული სათქმელია. თუ გადავხედავთ ფილოსოფიის ისტორიას, ჩვენ დავინახავთ, რომ

ერთ-ერთი მნიშვნელოვანი ტენდენცია, რითაც პირველი დემოკრატიული რესპუბლიკის დროინდელი საქართველოს სახელმწიფოებრივი მართვა-გამგებლობის სისტემა ხასიათდება აშკარად და მკაფიოდ, ამ პროცესში ჩვენი ქვეყნის

სანამ ვუძლებ მოღერებულ შურის წნელებს მტარვალთა, ვწალდავ პწკარ-პწკარ, ვით გავალაკს, მაღალ ფიქრთათალართა, ბგერამ ბგერა გადალანდა და ნოტი-ნოტ დანანდა, სანამ მთვარე დავანდა და მწყდარ ვარსკვლავთ მანანადა

გულივითაა საათი, შეუსვენებლივ მუშაობს. ითვლის წამებს, წუთებს, თუ გაჩერდა... ფუი ეშმაკს!.. გაჩერებული გული სიკვდილია. მეშინია სიკვდილის. სიჭაბუკეში ამაზე ფიქრი სასაცილოდ მეჩვენებოდა, ვერ ვგრძნობდი, არ

ენაო ჩემო, ენავ ჯვარცმულო, ამოხეთქილო სულში გრიგალად. მზის ათინათით ამოქარგულო, მოვლინებულო ერის ფიქალად. ღვთით კურთხეულო, დროში ნაწრთობო, საუკუნეთა მძლეო ათასო. საედემოვ და ცაში სამყოფო, ჩემო

ჩემი ფეისბუქ-მეგობრებიდან ყველა, ცხადია, არ არის ლიტმცოდნე. ინტერესი კი მიმდინარე პოლემიკის მიმართ - დიდია. სათითაოდ მწერენ პირად წერილებს და მთხოვენ, გავარკვიო, რა ხდება. მადლობა მათ ამისათვის,

მარინის მეგობარი ბიჭი პუერტო რიკოშია. მარინი მის წერილებს გვაჩვენებს ხოლმე და და პირობას გვართმევს, არავის ვუთხრათ იმის შესახებ, რომ როგორც კი მარინი პუერტო რიკოში დაბრუნდება, ისინი მაშინვე

დღეს, როცა მთელი მსოფლიო დაძაბული ადევნებს თვალს რუსეთის საზარელ დამპყრობლურ ომს უკრაინაში, ჩვენ, ქართველები, განსაკუთრებით ვგულშემატკივრობთ უკრაინელ ხალხს, რადგან ამ ომმა ჭრილობები გაგვიახლა. ძალიან

უსასრულობა ამ უსაზღვრო და მრავალფეროვანი სამყაროს პატარა კუთხეში თავს იჩენს ერთი შეხედვით პატარა, მოციმციმე და მიმზიდველი წერტილი. მთელ კონცენტრაციას მასზე ვამყარებ ისე, რომ მის გარდა სხვას ვერაფერს

იმ წუხანდელი ქეიფის შემდეგ ღამენათევი ხურდები დამრჩა, ისიც თეთრ ხიდზე ვაჩუქე მოხუცს და სამათხოვროდ მივდივარ ახლა. *** იმ წუხანდელი ქეიფის შემდეგ ღამენათევი ხურდები დამრჩა, ისიც თეთრ ხიდზე ვაჩუქე

სავალი მარადიული სისხლი და შენ ამ სისხლის არ გწამს. შენ — მყუდრო, თბილი სახლი, მე — ქარი ნაბადს მაცვამს. შენთვის როზგია ბოროტება, შრამი — ვაება. მე კიდევ... ზურგზე პოეზიად დამეხატება. შენ გაურბიხარ,

*** გარეთ ისევ შემოდგომის ამინდია, ძველებურად გულშიც სევდა ცრის, თუკი ახლა ყველაფერი გვიანია და დრო შენზე გადამაჩვევს ფიქრს... გარეთ ქარი სადეკემბრო ნისლებს წეწავს, მძინარე ხეს ბოლო ფოთოლს ხდის,

ჟამიანობის ექსპრომტი არც სხვაგან წასვლა გარგია, არც წუწუნი და ოხვრანი, შენს მიწას ენდე, მადლიანს, ხე დარგე, ახო მოხანი... ვერ შეგეწევა უცხოთა დენა სტუმრად და ხიზნადა, იმდენი მამა უცხონდათ, შენი ხსნა

მინდოდა, თან როგორ, ბებიაჩემი საუკუნეს გატოლებოდა... ზაფხული იდგა. მერცხლები ბარტყებს აფრთიანებდნენ. შუაღამისას, აივანზე ვიჯექი, თან მერცხლების ბუდეს ავყურებდი, რომელშიც ოთხი შებუმბლული მოჭიკჭიკე

გამოკვირტულან ბროწეულები, ვით სიქალწულის ნაზი კვირტები, მე ახლა, კარგო, ისე მჭირდები, როგორც მის ყვავილს მზისა სხივები, გამთენიისას დაკოცნილები ვნებიან ჟინით. წვიმისა ფარდა ჩამოეშვა მრუმე ზეციდან,

უცნაური იდეა მეწვია „მარტოობის ასი წლის“ გადაკითხვისას: დიდი რომანების გმირები უშვილონი არიან. მოსახლეობის ერთ პროცენტზე მეტს შვილები არა ჰყავს, მაგრამ, როგორც მინიმუმი, ცნობილ ლიტერატურულ პერსონაჟთა

მინდა გახსოვდე, როცა მიწის გავხდები კერძი და საუკუნო სიმშვიდისთვის მიმიხმობს ზეცა; მაშინ, როდესაც, რა ძლიერაც უნდა ეცადო, ვერ გააქარწყლებ სიკვდილის და არყოფნის სევდას. როცა ვერ შეძლებ მომაგონო, რომ

ადამიანის სული და მისი საზღვრები, საერთოდ დღემდე მიღწეული მოცულობა ადამიანის გამოცდილების, სიმაღლე, სიღრმე და ამ გამოცდილების შორეთი, სულის მთელი წინანდელი. ისტორია და მისი ჯერ კიდევ ამოუწურავი

რა სუფთა ხარ და დაბნეული, ჩემო კორონა. სხვა სახელი გქვია, ვიცი. ალბათ რაიმე ძაღლური - სტივი-ჯეკა-შარიკა-ბობი. ალბათ რაიმე ეგეთი, იდიოტური. ძაღლებს რო ძაღლურ სახელებს არქმევს, მანდ მიქარავს