საქართველოს ეკლესიის სათავეები პირველი საუკუნიდან, ჩვენს სამშობლოში წმიდა მოციქულთა ქადაგებიდან მომდინარეობს. მეოთხე საუკუნიდან, მოციქულთასწორ ნინოს ხანიდან იწყება მისი სტრუქტურული ჩამოყალიბება,
გაუსაძლისი გახდა ყოფნა-არყოფნის არსი, ნდობა დავკარგე და აღარ მსურს სიცოცხლე ფარსი! ამ უღიმღამო, უამური ცხოვრების ფონზე, გამოღვიძებით რომ მოვიდნენ მავანნი გონზე... ალბათ კარგია, ბრმა-ყრუობის იმიტაცია,
რატომღაც ოთახის ცრემლიანობა იგრძნო. შემაწუხებლად მოქმედებდა დაუნახავი ცრემლი. ისევ დახუჭა თვალები, გადაწყვიტა მდუმარედ დიდხანს ყოფილიყო მარტო. აინტერესებდა ვისთვის იყო ფასეული მისი ყოფნა, უამრავი
დღეს დილით ზეცას, ცოტად ნისლიანს, მზე ურჩი სხივით გაეთამაშა, ნეტავ ვინ მიდის, ნეტავ ვის მიაქვს დღეს ჩემი ცრემლი დამდნარ ალმასად. ვინ შემატოვებს მოჭირხლულ ქვიშას და ზღვის ტალღებზე შეყინულ მარილს,
დრო დაგეუფლა... შენს შავ-თეთრ პანოს, კლავიშებივით ატყვია სევდა. შეუსვენებლად გმინავდი და როს ბედი შენს სურვილს უკუღმა წერდა... მიენდე, როგორც სატყვიე მწყერი... უკურნებელი დაგჩემდა დარდი... მორჩილად
ყველა ნაწილი არ არის მარტო: და, კი, ჰო, არა.. - მაინც ესენი, არ ხდება ნატვრა და მაინც ვნატრობ, ცივდება დახლზე ჩაი - ჟენშენის. გთხოვ-ში იპოვი იმას, რომ შენ - თოვ, მონატრებაში კიდევ მონობას, ერთს კი
ახალგაზრდა და გამოუცდელი ვიყავი, სკოლაში რომ მივედი მასწავლებლად. უნიერსიტეტი ახალი დამთავრებული მქონდა და ჯერ კიდევ ფერადი სათვალით ვუყურებდი სამყაროს. ვუძღვნი
მახსოვრობიდან გამოჟონილ ათასწლეულებს სხეულის ყველა რეცეპტორით ცხადად შევიგრძნობ. დასაწყისიდან მოვდივარ და სიჩუმის ფსკერზე მოხეტიალე, საწერტილოს დავეძებ ნაპირს. მე ვარ ჩემივე ისტორიის მკაცრი მეურვე,
გულზე ცხოვრება გადამევლო მიმინოსავით, მინდა, გიპოვო სიყვარულის დღესასწაულზე, ნაწვიმარი ცა ცახცახებდა ცაცხვის შტოსავით და ამორძალის სხეულივით მომისწრო სულზე. რაა სიცოცხლე? გულზე ცხოვრება გადამევლო
ამერიკელის მენტალურ თვალსაწიერს, ანუ, ზოგადად, ამერიკულ ცნობიერებას შეიძლება,გონივრული ეგოიზმი ვუწოდოთ; პირობით, ცხადია. ეს არის ტერმინი, რომელიც თავის დროზე თომას ჰობსმა შეარჩია ადამიანის ვითარცა
მიწიდან შობილთ ბოლოს მაინც მიწა მოგვიკითხავს. დროებით სიცოცხლესთან მიშვილებულებს, სამყაროსთვის ერთი თვალის მოვლებასაც ვერ მოვასწრებთ, ისე დაგვიძახებს ჩვენი დედა-მიწა. დაგვიძახებს, რათა მკერდში მაგრად
ყოველწლის ბოლოს, დეკემბრის თვეში, მშვიდად აღვნუსხავ არსებულ წვრილმანს, როგორ მოვედი და დავრჩი თქვენში, გამოქცეული ქარსა და წვიმას. ვაჯამებ თვეებს, სახსოვარ რიცხვებს, დღისა და ღამის შფოთვას და
დღევანდელი განთიადივით მახსოვს, ღმერთი როგორ ქმნიდა სამყაროს! ჯერ კიდევ სიბნელეს ამოფარებული ვიჭყიტებოდი ერთადერთი ჭუჭრუტანიდან, საიდანაც ძლივს მოჩანდა ერთმანეთში ძაფებად ახლართული მზის სხივები. აი,
ჩამოსიზმრებულ დღეში, როცა ეძინა ტყეს და სოფელს, სოფლის სოფელსაც, რული ერეოდა სავარსკვლავოს. იჯდა და ცრემლებს ნაწნავებში იწნავდა, ჩამოსიზმრებულ დღეში ჩამოსიზმრებულ დღეში, როცა ეძინა ტყეს და
ახლა ისე შორია უნაპირო ცის კარი, ვარსკვლავები მირაჟებს მოვერცხლისფროდ მათოვენ, ნეტავ, მალე გათენდეს,კვლავ აინთოს ცისკარი, სადღაც, გულის კუნჭულში, მჯერა, არ მიმატოვებ... ავსებული საწყაო _ გულის
მომინდა როგორ, მომინდა როგორ, მოულოდნელად, თანაც სრულებით, ვმგზავრობდე სადმე, დღის მატარებლით, ნებისმიერი მიმართულებით. * * * მომინდა როგორ, მომინდა როგორ, მოულოდნელად, თანაც სრულებით,
სწორად შენ მოგმართავ და ნუ გაკვირდები, მერე რა, თუ არ გიცნობ და ჯერ გამოკვეთილ კონტურსაც ვერ ვხედავ შენსას, სამაგიეროდ, ახლა, ამ წუთას, ჩვენ ვიწყებთ ერთურთის შეცნობას. როცა შენ შეეცდები ბოლომდე
ილაჯგაწყვეტილი ღამის ილუზია, სადღაც შორეული ფიცხი ქარიშხლები, შენში ყოველივე ცა და ფირუზია, ჩემში ლექსები და წიგნის სანიშნები. თვალებს მიკოცნიდი, მახსოვს, გარინდებით, მთვარე შენატროდა ფიქრის
მას ყველა ,,ურიას ეძახდა, ანდა ლეილა ებრაელის ბიჭად მოიხსენიებდნენ, მისი ნამდვილი სახელი ურიელი, კი რატომღაც ყველამ დაივიწყა. როცა ქვეყანა აირია და ებრაელებმაც ისტორიულ სამშობლოს მიაშურეს,
მდუმარებენ ქედები, სურნელება ენკენის, აქ, არავის, ჯერ კიდევ, სულ არავის არ ესმის, არის ჩაფიქრებაში, რაღაც გენიალური, იდუმალად ნაცნობი ლანდი ასომთავრულის... პასტორალი ფერების, ჩუმი ჭალა არესის, თითქოს