საზოგადოდ სიცოცხლის მთავარი თვისებაა საპირისპიროთა დიალექტიკური ერთიანობა და წონასწორობა: ცვალებადობა-მრავალფეროვნებისა და თან თვითმყოფადობის შენარჩუნებისა: ყოველი ცოცხალი ორგანიზმი და აგრეთვე
,რასა იქმ, ცეტო! - ეს ხმა არის დიდედაჩემის, მოუსვენარი გოგოობიდან ჩემი მდევარი. -რასა ვიქმ?! ვხარბობ. მე დავიჩემე აღმართები, ვარდნილები, ეს საიდუმლო ღრმულები და ეს მწვერვალები და ეს ჩქოლნარი და ეს
შენ უსარგებლო ხელები გაქვს, უმისამართო წერილებს წერ... არ იციან შენმა ხელებმა ნამდვილი საქმე, შენს წერილებს კი ადრესატი არასოდეს ჰყავთ. ხელში მხოლოდ საკუთარი ოცნებები შემოგრჩა, ახალშედედებულ
მე ენკენისთვეს ნაბოლარა შვილად გავუჩნდი, როცა სხივები მზემ ფოთლებზე გადმოაფინა, ეს სითბო მომდევს დაბადებით თანდაყოლილი, და ოღონდ შემრჩეს, არაფერი მეტი არ მინდა. მე ენკენისთვეს ნაბოლარა შვილად
ამ წუთს ისე ვარ, ცრემლით მრეცხეს თითქოს წვიმებმა, დამბალ სხეულზე მზემ ამომწვა დღის სიმარტოვე და რომ მეგონა, წერა შეძლეს ჩემმა თითებმა, შორს წაველ ისევ და შენგანაც გავიმარტოვე. რადგან არ მინდა,
სად ხარ? არსად ხარ, რომ ჩემს ხელებს შემოაშველო ასე ნაცნობი და გამქრალი სადღაც, წუხილი. ქარით, წვიმაში მოყოლილით, არა საშენო რომ მოგაწვდინო ეს იმედი, გადაწურული. სანამ იყავი, კუდიანის მქონდა იღბალი -
მე თუ მინარეთსმდინარემდე ავყევი წელსაც,გაისად ამ დროს სხეულისგან სულსაც შევიხსნი. ცოდვიან ხელებს მარიამის ვიშრობ კალთაზე, და ურცხვი მზერით ნირის ნაცვლად ადგილს შევიცვლი. წელს თუ მდინარეს მინარეთის
ისხედით მშვიდად, დედას ახლა ჯერ არ სცალია, აჰა, შენ ტკბილი ორცხობილა, შენ- ობლის კვერი, ნათითურებით ავსებულა ჩემი ნალია, სავსეა თოვლით, თოჯინებით, წვიმებით, ფრთებით. გოშიებივით ნუ დამყვებით,
ამა თუ იმ მწერლის პიროვნული ხასიათისა და შემოქმედებითი სამყაროს უკეთ შეცნობის მიზნით, გარკვეული მნიშვნელობა ენიჭება მისი ეპისტოლური შემოქმედების გაცნობას. მიუხედავად იმისა, რომ კერძო წერილებს
რას მოიტანს მომავალი? ეს საკითხი უხსოვარი დროიდან აინტერესებდა ადამიანს, თუმცა ყოველთვის არათანაბარი ხარისხით. ისტორია ადასტურებს, რომ ადამიანი შიშითა და იმედით უცქერის მომავალს ფიზიკური, პოლიტიკური,
ვეფხიას ძლიერ უყვარდა ნადირობა, ტყეში ხეტიალი და მთაში ლაშქრობა. ჯერ კიდევ ბალღობისას, აეკიდებოდა ხოლმე საფიცარ პაპას და დასდევდა მთა-მთა და ტყე-ღრე. სახელიც პაპის საპატივცემულოდ ერქვა და ჯანი და
იმ კაცზე მეკითხებოდით, მომესმა? ასეც ვფიქრობდი. თქვენ ახალი ჩამოსულები ხართ დასასვენებლად. ბოლო დროს ზაფხულობით ბევრნი ჩამოდიან. როგორღაც ყოველთვის პოულობენ გზას ნაპირისკენ, კლდეების გადავლით. შემდეგ
ტოპონიმებს, როგორც ენობრივ მოვლენას, ადამიანები ქმნიან. თვით მისი საფუძველი კი ადგილებია, რომლებზეც მერე დამოკიდებული არიან როგორც შერქმეული სახელები, ასევე ადამიანები. ჩემი დაკვირვებით ტოპონიმებს
საბჭოთა წითელი იმპერიის დაცემის შემდეგ, როცა ამერიკის შეერთებულმა შტატებმა თავი ისტორიის დამასრულებლად მიიჩნია და საბჭოთა ათეიზმზე მითითებით მან ეს აზრი ქრისტიანულადაც გაამართლა, ცოტა თუ შეამჩნევდა
ანდამატივით რომ გიზიდავს, გულს რომ გითრთოლებს, ასე გგონია ეს შეგრძნება ვერ მიგატოვებს. სულს გიწრიალებს, ფიქრებს გიშლის და მაინც ურჩობ... ამოუცნობი ემოცია გტანჯავს, გაწვალებს, ის კი ასე გღლის,
ზამთრით გათანგულ ქუჩაზე გაზაფხული ყვავილდებოდა. ცივ, გამთოშავ ნიავს ნელ-ნელა და ნება-ნება ჰაეროვანი, სურნელოვანი სუნი მოჰქონდა. ისინი სკოლას მორჩნენ და სენდვიჩების საჭმელად გაეშურნენ. მოწმენდილ,
სკოლაში რო მივდივარ, ბიძია ბუბლიკა თავის სახელოსნოშია და მუშაობს. ახლოს როცა ჩავუვლი, მესალმება და ბუბლიკებს მთავაზობს. უარს არასოდეს ვეუბნები. გამოვართმევ ხოლმე და მესამე გაკვეთილის მერე დიდი
შენზე ლექსი დავასრულე ასმეერთე, დაებჯინა ცა მთებს ნისლის ყავარჯნებით. შეგავედრე ზეცის მფლობელ მაღალ ღმერთებს და მოვხატე გზა - ბილიკი წმინდა ჯვრებით. მოდი, მოდი გულს დარდები აცლილია, გელოდები და
როგორც წინარე ნაშრომებში აღვნიშნეთ, დემოკრიტეს ატომისტიკის არსი გამოხატულია მკაცრი და ერთსახოვანი ცნებით, რასაც ატომისა და სიცარიელის ჰარმონიული თანაარსებობა გვიჩვენებს. განუყოფელი, რომელიც
„იმ ანკარა წყაროდან, რომელსაც აკაკის პოეზია ჰქვია, ყველა თაობა თავის კუთვნილ წყალსა სვამს.“ თამაზ ჭილაძის ეს სიტყვები აკაკის პუბლიცისტიკაზეც უნდა გავავრცელოთ. ოღონდ, ისიც უნდა ვაღიაროთ, რომ ამ წყაროს