იანვარი 2025

76 კოდალამ იცის იდუმალი მუსიკის კოდი და როცა მესმის უღრან ტყიდან მისი კაკუნი, ჩემს სულში თითქოს ვიღაც არხევს ჩონგურის სიმებს. 77 წარმომედგინა: ოთხ უმცროს ძმას ჩემი ჭურჭელი შეუდგამს მხრებზე... მაგრამ

„არნოლდ ჩიქობავამ თქვა – „ქეთევან ლომთათიძეს აქვს ჭკვიანი ნიჭიო; ძლიერი შემოქმედებითი ნიჭიო“... ­ (ანა კალანდაძის ჩანაწერებიდან). ვკითხე ქალბატონ ანას, რა არის მეთქი „ჭკვიანი ნიჭი“... გაიღიმა: „აი

ისევ ისმის ხმაური გზაჯვარედინიდან, კაცის აწეულ ტონზე ჯერ კიდევ ვტირი, თუნდაც იმ ენასავით უცხო იყოს, მსხვერპლები რომ ლაპარაკობენ. ბოლო განათებული ვაგონი წავიდა. ჯერ კიდევ ცხრა წუთის წინ

სულში ჩამოთოვა, როგორც მთის ფერდობზე, ყინავს, აკანკალებს სხეულს მარტოობა. თვალებს უსასრულო ჰორიზონტს მივაპყრობ, ის თუ გამოჩნდება, ის თუ მარტო მოვა. გარეთ თოვლის ფიფქებს ქარი ათამაშებს, სულშიც

აბსურდის სამყოფელი შეიძლებოდა დამერქვა ამმოთხრობისთვის, მტკვრისსანაპიროზე წამოჭიმულ, ამ ვეება შენობისთვის, რომელმაც, რაც თავი მახსოვს, მრავალჯერ იცვალა სახელი, ფერი, გარეგნობა... რა თქმა უნდა,

ღამე ტკივილიანი, ნისლიანი, მძიმე კვამლივით იფანტებოდა ჰაერში. ბერლინის ერთ-ერთ გარეუბანში ბაიშურ ბლაცამდე ერთმანეთის მიყოლებით, თითქოს ერთ ჯაჭვად გადაბმულები, აენთნენ ბოძებად წამომართული შუქურები,

როგორც წერილობითი მასალებითა და ქართველ და უცხოელ ავტორთა სათავგადასავლო ჟანრის ტექსტებით დასტურდება, გვიანდელი შუა საუკუნეების ოსმალეთის იმპერიის სხვადასხვა რეგიონში, მათ შორის ქალაქ

🎙️ცოტა რამ თქვენ შესახებ... უპირველეს ყოვლისა მოგესალმებით და მადლობა საინტერესო კითხვებისთვის. მე ვარ ზაალ ჯალაღონია პოეტი,მთარგმნელი,მკვლევარი... 🎙️მე დავიბადე მსოფლიოს უმცირეს და უმოკლეს

ჩემი სათაურის ულისე წარმგზავნის ჯეიმს ჯოისთან და არა ჰომეროსის იმ ეშმაკ, ზღვის ქარებით დევნილ პერსონაჟთან, რომელიც ტყუილებისა და ვერაგობის მეშვეობით ყოველთვის ახერხებდა თავიდან აეცილებინა ადამიანთა

ამოდი მზეო, მოაცილე ჩემს გულს შიშები, შენ იცი, როგორ მაღელვებდა შენი შორეთი, როგორ ვრისკავდი ზოგჯერ, როცა ჩემში გიშვებდი, როცა შენს ქვემოთ ვწვებოდი და თვალს გისწორებდი.

არ ვიცი, რა ვუყო ასკილის ამ აყვავებულ ბუჩქს, რომელიც თავის ნაცვლად ამომეზარდა და ყველას აშინებს, როცა დამინახავენ. მე ჩუმად ვარ. ის ჩემს ნაცვლად ლაპარაკობს და მისი ფოთლები მთელი დღე დაუღალავად

ძმაო, პორტიე, დამდე პატივი, მომიძებნე ახალი პრესა; არა, წასვლა და რამე კი არა... პოლიტიკითაც ამოვივსე უკვე მუცელი, მაგრამ ყოველღამ მხანჯლავს რაღაც... ამ გაზეთებში არსადაა მცირე სატირაც...

რას გვერჩის, ნეტა, სიყვარული ახალთახალი, თითქოსდა გრიგალს კი არ მოჰყვა ამ გაზაფხულზე, ადრე, ოდესღაც ფიცხელ ომში გაწვეულისთვის უღალატობის ფიცი დაგვედოს და დაბრუნებულს დადებული თავის ადგილზე ვერ

– ეს ყველაფერი, რაც ჩემიდა ჩემთვისაა, იმდენად ყველაფერია, რომსრულიად არაფერიარ არი და მე, მდიდარმა უქონელმა, აღარ ვიცი, ოთხიდან რომელ გზასგავყვე. საბოლოოდმაინც ვირჩევ, ვადგები.

ოდესღაც, ჩემი პატარა ბიჭობისას, მამაჩემის მიერ ძლივს ნაყიდი ტელევიზორი ისე უცებ ჩაქრა და ხმაც გაკმინდა, სრულიად გარდაცვლილად ჩავთვალე და ცრემლიც მომადგა. კი არ მომადგა, ჩამომეცრემლა. ის ერთი გამრთობი

ნეომითოლოგიზმის, როგორც კომპლექსური მხატვრული ფენომენის, ობიექტურ სირთულეს ემატება ისიც, რომ ლიტერატურულ კრიტიკაში მკაფიოდ არ არის განსაზღვრული საკვლევი ობიექტის საზღვრები, არ არის ჩამოყალიბებული

დოსტოევსკი მსოფლიოს ბედს წარმოიდგენს თავისი ხალხის ბედით. ესაა გამოჩენილი ნაციონალისტებისათვის დამახასიათებელი შეხედულება, რომლებისთვისაც ზოგადსაკაცობრიო შეიძლება გამომჟღავნდეს მხოლოდ ეროვნულ

იმ გაზაფხულზე, ქუთაისს ვეწვიე, ალუბლების ყვავილობისას, ჩემი ბავშვობის ქალაქს. იყო ,ქაფმოდებული ვაშლის შტოები“ და,იის სურნელი შუა ქალაქში“. ქუთათურებმა მთელი წელი ახალი სპექტაკლის მოლოდინში

შექსპირი -,ანტონიოსი და კლეოპატრა“; კლეოპატრას მონოლოგი, IV მოქმედება, სურათი XV (მოხსენება, არა სტატია, წაკითხული პროფესორ სერგი დანელიასადმი მიძღვნილ საერთაშორისო

შენ ისევ დუმხარ ნიშნის მოგებით, “მოგება” — ფიქრობ, ქალის ვალია... მზეს (ვ)უმზირები და ვან გოგები, სულძვრებს იწყებენ ლექსებბალიანს... შენ ისევ შორს ხარ... ვლოკავ ძველ ფირებს, ვგრძნობ, რომ სიშორის ფირი