ბექა ახალაია

მარტის ჰექსაპტიქი I დღეებს, რომლებსაც მე ვუწოდებ გადასაყრელ დღეებს, დღეებს, რომლებიც უსაშველოდ გაიწელა ორი წელი, უკვე ფინიში გამოუჩნდა – შენ გამოჩნდი რახან. ეს ორი წელი ვგრძნობდი, როგორ მოდიოდი,...

მან მოასვენა, თვითონ მკვლელმა მოასვენა გიგა მისივე ცხენით – გიგას ცხენით – მოასვენა, აღდგომა დღე იყო, პირქუში... სტადიონზე დაასვენა, თავთან დაუჯდა, თოფიც იქვე ედო, გამოცვივდნენ – გამოვარდნენ –

– ეს ყველაფერი, რაც ჩემიდა ჩემთვისაა, იმდენად ყველაფერია, რომსრულიად არაფერიარ არი და მე, მდიდარმა უქონელმა, აღარ ვიცი, ოთხიდან რომელ გზასგავყვე. საბოლოოდმაინც ვირჩევ, ვადგები.